Op 1 Maart organiseert  de Rotary Voorschoten-Leidschendam samen met Kompulan Den Haag de voorstelling “Noem mij maar Kartini”. Gebaseerd op de brieven van de Javaanse Raden Adjeng Kartini (1879-1904), die haar ideeën over identiteit, emancipatie en innerlijke vrijheid verwoorden.

Gespeeld door Anita Poolman. Voordrachtskunstenaar, theatermaker en ontwikkelaar van taal- en culturele projecten. Zij heeft ruim 40 jaar ervaring met (solo)toneelvoorstellingen, voordrachten en poëzie/taalprojecten en bijzondere belangstelling voor de Indische cultuur.

“Noem mij maar Kartini” was het bescheiden antwoord van Raden Adjeng Kartini op de vraag van haar Nederlandse correspondentievriendin Stella, hoe ze aangesproken wilde worden.  Ze schreef vele brieven aan Nederlanders onder andere aan mevrouw Abendanon, echtgenote van de directeur van het Departement van Onderwijs. De brieven zijn persoonlijk en aangrijpend. Ze gaan over haar leven dat bepaald werd door inlandse tradities (adat), uithuwelijking, polygamie, invloeden van het kolonialisme en de westerse cultuur.

Kartini was, dochter van de regent van Japara, een begaafde Javaanse jonge vrouw, een warme persoonlijkheid. “Mijn pen kunnen ze niet ontnemen”, schreef ze. Kartini kwam op voor de rechten van de vrouw, voor de rechten van haar landgenoten. In Indonesië is ze geliefd en wordt ze vereerd. Haar verjaardag 21 april is een nationale feestdag: Hari Kartini, de Nationale Dag van de Vrouw. In Nederland is ze minder bekend.

Wanneer: 1 maart 2026 van 14:30 uur tot 18 uur.

Locatie: Museum Sophiahof – Sophialaan 10 – Den Haag                                                                                                       Kaartverkoop: kaarten zijn voor €40 verkrijgbaar via koortickets.nl. Van de ticketprijs komt € 25 ten goede aan Stichting Kolewa.

De opbrengst wordt aangevuld met de baten van een loterij met mooie prijzen. Lootjes eveneens via de ticketsite.

Joyce, Sophie (v.l.n.r) en Saar lopen hun minor stage bij Kolewa. Ze studeren pedagogiek / sociaal werk en vertellen hoe het is om aan de andere kant van de wereld te werken met kinderen en ouders in het opvanghuis. Even voorstellen:

Joyce
Mijn naam is Joyce, ik ben 23 jaar en ik zal in totaal drie maanden op Bali zijn voor mijn minor binnen de opleiding Pedagogiek aan de Hogeschool van Amsterdam. Voor mijn stage mag ik vrijwilligerswerk doen bij Stichting Kolewa, iets waar ik enorm dankbaar voor ben. Mijn passie voor het werken met kinderen begon al op jonge leeftijd. Dat ik nu, tijdens mijn studie, de kans krijg om bij Kolewa kinderen te begeleiden in een belangrijke periode van hun leven, voelt ontzettend waardevol. Ik kijk ernaar uit om nog veel te leren in de komende tijd bij Kolewa.

Sophie
Ik ben Sophie, 22 jaar en ik studeer Pedagogiek aan de Hogeschool van Amsterdam. Op dit moment zit ik in het derde jaar van mijn studie. Ik volg mijn minor, buitenlandstage, bij Stichting Kolewa. Ik ben per oktober begonnen en mijn stage eindigt begin januari. Ik heb hier inmiddels al heel wat meegemaakt: van bijzondere ontmoetingen tot kleine momenten die me echt raken.

Sophie en Joyce maken een documentaire waarin ze hun onderzoeksvraag centraal zetten: “Wat zijn de gevolgen van de werkwijze van Kolewa Foundation op het zelfvertrouwen van kinderen van ongeveer 10 jaar na een operatie?” We zijn bezig met het verzamelen van beelden, het plannen van interviews en het ontdekken hoe we dit onderwerp het beste kunnen laten zien. Het is echt bijzonder om te zien hoe kinderen hier groeien, en we proberen die ontwikkeling zo eerlijk en mooi mogelijk vast te leggen. De komende weken gaan we verder met filmen, monteren en het verdiepen van ons onderzoek. Later delen we natuurlijk meer over wat we tegenkomen en wat ons allemaal opvalt!

Saar
Ik ben Saar, 21 jaar en ik studeer Sociaal Werk aan Avans Hogeschool in Breda. Ik zit momenteel in mijn laatste jaar en loop nu voor mijn minor stage binnen Stichting Kolewa. In september ben ik begonnen en moet helaas eind december alweer naar Nederland. Inmiddels heb ik dus al wat weken doorgebracht binnen Kolewa, waar ik ontzettend veel heb gezien en geleerd. Hierover zal ik jullie later nog wat meer vertellen. Ik doe een onderzoek vanuit mijn studie naar het opzetten van een peer support-netwerk voor de ouders van Kolewa. We zien nu dat ouders contacten opbouwen binnen Kolewa, maar dat deze ook snel verwateren wanneer ouders terugkeren naar hun eigen woonplaats. Door een online platform te starten, waar ouders contact kunnen blijven behouden, hopen we dat ze minder geïsoleerd raken. Daarnaast is het goed als ze hun ervaringen, maar ook vragen en informatie kunnen delen met anderen. Ik ben nu bezig met de opzet van een netwerk op WhatsApp, waarin ouders in verschillende regio’s verbonden worden, kunnen deelnemen aan de groepen en waarin Kolewa de verdiepende laag zal initiëren. De verdiepende laag zal zitten in bijeenkomsten, waarin bijvoorbeeld bepaalde onderwerpen besproken zullen worden. Uiteindelijk is het doel dat ouders dit netwerk (grotendeels) zelf zullen gaan dragen, maar de start zal komende maand bij Kolewa beginnen.

Wanneer je binnen Kolewa stage gaat lopen, heb je eerst vanuit Nederland al contact met verschillende mensen. Dit zorgt ervoor dat je Kolewa langzaam leert kennen en een beeld krijgt van het werk dat je straks te wachten staat op Bali. Het is uiteraard nog steeds spannend om naar de andere kant van de wereld te vliegen voor een stage, maar ook ontzettend leuk!

In de eerste weken nemen de collega’s in het opvanghuis je mee in alle werkzaamheden en naar allerlei verschillende plekken. Zo starten we de dag altijd met tandenpoetsles, dansen en een activiteit. Het is een leuke uitdaging om als stagiair nieuwe dingen te bedenken en uit te voeren. Zo hebben we met Halloween de hele woonkamer versierd met allerlei verschillende knutselwerkjes van de kinderen. Momenteel zijn we bezig met het maken van een ‘tree of togetherness’, waarin we samen met de kinderen een grote stam hebben versierd en aan de muur hebben geplakt. Hier zijn vervolgens takken bij gekomen, die we later zullen uitbreiden met bladeren. Op deze bladeren mogen de ouders en de kinderen positieve woorden schrijven, om op deze manier de positieve verbinding met elkaar op te zoeken.

Naast de activiteiten in het opvanghuis komen we ook op verschillende plekken, zoals ziekenhuizen en tandartsen, en zijn we op bezoek geweest bij de dovenschool. Op deze manier leer je het netwerk van Kolewa kennen en zie je de impact die Kolewa maakt. Naast al deze werkzaamheden gaan we ook op stap met de ouders en kinderen. Zo zijn we laatst bijvoorbeeld naar het strand geweest. Daar hebben we gezamenlijk gegeten, gespeeld, gedanst en uiteraard gezwommen in de zee.

Het blijft lastig dat we de gesprekken niet kunnen volgen, maar het is ook interessant om te ontdekken hoe je elkaar toch kunt begrijpen en jezelf verstaanbaar kunt maken. Zo konden we met een kleine woordenschat al een eind komen en ondanks de taalbarrière, de ouders en kinderen snel leren kennen. We zien nu dat de kinderen ons herkennen, naar ons toekomen en bijvoorbeeld met handen en voeten uitleggen wat ze je willen laten zien. Door hierin met hen mee te gaan, zien ze dat je enthousiast bent en zoeken ze het contact vaker op.

Het is bijzonder om het traject van deze kinderen te zien en het verschil te merken wanneer ze weggaan. Je ziet dat wat Kolewa doet écht verschil maakt! Kortom, onze stage binnen Kolewa is vernieuwend, uitdagend en vooral impactvol. Het is super bijzonder deze ervaring op te doen en alle indrukken mee te nemen naar Nederland. We realiseren ons hoe goed we het hebben in ons thuisland en zijn super dankbaar voor deze mooie ervaring.

Wat een mooie december is het nu al! Onze teamleden Heldi en Klement zijn de trotse ouders van ” Lucya Jeslyn Nitti” geworden op 13 december 2024. Een dag met een gouden randje voor stichting Kolewa: van patiënten, naar werknemers, naar getrouwd stel, naar papa en mama. De kleine Lucya kwam via een keizersnede ter wereld, na een paar nachtjes in het ziekenhuis zijn moeder en kind “thuis” bij Kolewa waar onze kraam-mand met kadootjes al klaar stond.

Wat gaat de tijd toch hard….. in 2016 waren wij voor het eerst bij Kolewa en in 2019 ook nog even. Plannen genoeg maar Corona gooide roet in het eten zodat we pas op 10 oktober 2024 weer het vliegtuig richting Bali instapten. Dit keer extra bijzonder, onze 16 jarige kleindochter Aliza mocht haar snuffelstage lopen bij Kolewa, haar hebben we dus ook maar in de koffer gestopt. Van tevoren werd een flinke hoeveelheid ingezamelde batterijen, randapparatuur, droogdozen, doosjes voor hoorapparaten opgestuurd.

Dat gaat meestal niet helemaal vlekkeloos maar het is uiteindelijk, met fikse vertraging, goed overgekomen. De ingezamelde hoorapparaten zelf zaten veilig in mijn koffer. Bij aankomst zat er een tie wrap op mijn koffer (teken dat ze je extra willen controleren vaak) maar met mijn sympathieke voorkomen (of hun slechte ogen) lieten ze me gelukkig gewoon doorlopen. Hoe minder gezeur hoe beter, de hoorapparaten zijn dus veilig Bali ingevoerd.

Eerst een paar dagen acclimatiseren en op dinsdag de 15de werden we in Sanur opgehaald waarna we weer alle oude bekenden van Kolewa mochten ontmoeten. De diverse hoorproducten, kledingstukken zijn overhandigd. Aliza had ruim 1000 euro met een crowdfundingactie opgehaald en ook dat werd feestelijk overhandigd. Aliza heeft zich ook voorgesteld en kennisgemaakt met stagiaires, nieuwe cliënten en medebezoeker Kors Jan. Die had een koffer vol met gehaakte knuffels van zijn moeder mee. Vacuüm gezogen en wel, gigantisch. De verbouwing bekeken, wat een prachtige keuken is dat geworden! Echt professioneel.

Daarna met Ana, Jasmine, Wayan en Aliza naar de markt om wat mondvoorraad voor de komende week aan te schaffen. Elke keer weer een belevenis, in Nederland heb je het winkelwagentje voor 100 euro nog niet vol, maar daar wel een halve bus. Overigens Roepias wat een ramp, 1.000.000 staat gelijk aan 55-60 euro. We waren dus meermaals miljonair tijdens de vakantie. ’s Middags kwamen de dove kinderen uit Karangsem lunchen en die hadden we al 5 jaar niet meer gezien. Sommigen kennen we al 8 jaar. Wat een ontwikkeling en wat een gezonde pubers. Je ziet de onderlinge communicatie en het onderlinge begrip. Prachtig, weet je weer waar je het voor doet. Aliza zat ondertussen al met verschillende kinderen te spelen daar.

Nog een beetje daas van alle indrukken stond de volgende dag het busje weer klaar. We gingen naar de (nieuwe) school. Klas voor klas bekeken, mooie ruimtes maar nog niet helemaal genoeg, zodat er soms 2 klassen in een lokaal zaten. Ging overigens best goed maar voor ons wel bijzonder om via een zandweggetje en steegje de school te bereiken. Aliza mocht even haar voetbaltalent laten zien maar het was er eigenlijk te warm voor. Naar het audiologisch centrum waar de audioloog 3 kinderen van “nieuwe” toestellen zou voorzien. Een toilettasje met een keur aan (ongetwijfeld niet nieuwe) apparaten, oorstukjes toch wat meer summier dan hier. 2 verschillende kleuren hoortoestellen, ach wat maakt het uit. Normaliter is overigens 1 hoortoestel al heel wat. Kortom vooral praktisch gericht en daarom weten we zeker dat wat we meegenomen hadden een mooie besteding gaat krijgen. Zondag naar Karangsem, ook daar zagen we de audioloog met tasje en al verschijnen om batterijen te wisselen, defecten op te lossen enz. De kinderen/ jongeren kregen les in gebarentaal, logopedie enz. Het leuke is dat dat gewoon in de open lucht gebeurt op een schoolplein daar. Daarna nog even op bezoek geweest in de kampongs en met jongeren gesproken.

We mochten een paar dagen later mee naar een reinigingsceremonie in de tempel TiSueSurza Empul. Compleet aangekleed met Sarong en Udeng (hoofdtooi voor heren). Een grote plas water met allemaal waterspuwers, sommigen waren niet goed, die moest je maar overslaan. Mooi om mee te maken als onderdeel van een grotere groep die dit gebeuren echt intens beleeft. Voor de mensen uit Bali is dit immers ook een bijzonder gebeuren. Nadat alles weer droog en aangekleed was gingen we met zijn 18-en een hapje eten. Wij voelden ons tussen al die gebarende mensen uitermate thuis.

Ondertussen pendelde Aliza op de dagen dat we niet op stap gingen, met een Gojek brommer (je bestelt er een met de app, krijgt een prijsopgave en klimt achterop een brommertje die je keurig naar je bestemming brengt) naar Rumah Bicara om daar tandenpoetsles te geven, met de kinderen te spelen, voedsel uit te delen aan mensen die werken op de vuilnisbelt enz. Een heel andere wereld dan we in Nederland kennen. De laatste dag hadden we een picknick op het strand in Sanur. Iedereen was weer aanwezig. De keukenbrigade heeft allerhande eten gemaakt, ook voor de kinderen van het schoolproject. Afscheid genomen en ja wie weet over 2 of 3 jaar weer. Veel van de jongeren zullen dan misschien klaar zijn met school maar er komen steeds nieuwe kinderen bij.

Kolewa zit in ons hart!  – Greet, Paul en Aliza

Van 13-10 tot en met 11-11 was ik, als bestuurslid van Stichting Kolewa en medisch adviseur , op Bali om weer een aantal projecten te bezoeken. Na even bijgekomen te zijn van de reis allereerst één van mijn koffers naar Rumah Bicara gebracht vol met 96 poppetjes gemaakt door mijn moeder.

De volgende dag vertrok ik met een aantal leden van het lokale team, stagiaires en Syta en Peter naar Ambon voor een family gathering. (zie verder in deze Nieuwsbrief). Hoe goed is het om te zien dat de uitgevoerde operaties zoveel voor de kinderen en hun ouders betekenen. De levenslust en blijheid die ik ontmoette was hartverwarmend. Een bezoek aan een lokaal weeshuis was indrukwekkend. Wat de begeleiders daar voor werk verzetten en hoe moeilijk het is om alles draaiende te houden is nauwelijks te bevatten.

De kinderen aldaar hebben ook allemaal hun eigen droom, zelfs studeren om later een plek bij de opvang van de andere kinderen te kunnen invullen. Of een en ander realiseerbaar zal zijn is afhankelijk van het krijgen van een beurs van de overheid, hetgeen in beperkte mate maar mogelijk is of de donatie van iemand die zich zijn of haar lot aantrekt. Het doet je weer eens te meer beseffen dat de mogelijkheden in Indonesië niet voor iedereen gelijk zijn: geen financiële middelen dan geen studie of verdere vervolgopleiding.

Na 5 dagen Ambon en met medenemen van een 3-tal kinderen met een schisis, al dan niet voor hun eerste operatie, wordt de terugreis ondernomen. Voor de kinderen uit Papoea (Irian Jaya, West Papua) was de reis al 2 dagen eerder begonnen om op tijd in Ambon te kunnen zijn. Dat reizen hier niet altijd eenvoudig is bleek nu maar weer eens bevestigd omdat ons vliegtuig in eerste instantie niet in Makassar kon landen voor de overstap vanwege de weercondities. Uiteindelijk na een uitwijk naar een nabijgelegen vliegveld (Balikpapan op Kalimantan) en een tweede, geslaagde poging om te landen in Makassar (Celebes) kwamen we uren later, dan de bedoeling was, op Bali terug.

Enkele dagen later met het team mee om voor een jong stelletje een matras en wat beddengoed op te halen. Ze kwamen onder onze aandacht omdat hun dochtertje, baby Luh, geboren werd met een dubbele schisis. Vader 16 jaar, moeder 14 jaar, kinderen nog met een kind. Geen financiële middelen, geen werk, geen support van familie, het is de harde realiteit hier en komt helaas nog vaak voor. De gever van het matras, een vijf sterren hotel alhier, wilde de jongen wel aannemen in de keuken als afwashulp met een vast inkomen maar familie die dat dan eigenlijk verbiedt. Mogelijkheden voor een iets betere toekomst die dan niet benut kunnen en mogen worden, hoe ingewikkeld kunnen familieverbanden zijn. Wij als Stichting Kolewa kunnen het meisje laten opereren als ze het gewenste gewicht bereikt heeft (5kg) maar als er onvoldoende geld is voor adequate babyvoeding kan dat ook een lange weg zijn. Maar in dit geval gelukkig een sponsor die zich garant stelde voor de voeding.

Als ik dan naar mijn luxe villa met zwembad terugkeer denk ik aan dit stel: hun leefruimte net groot genoeg om het verkregen matras er in te passen, hoe bepalend is dan de plek waar je wiegje stond bij je geboorte.

Enkele dagen later mee om een nieuw patiëntje, Wayan Ambra, op te halen in Karangasem : 1,5 uur met de auto heen en 1,5 uur terug . Gelukkig was hij wel op gewicht dus voor hem wacht een hersteloperatie en omdat het alleen een lipspleet betreft volstaat een éénmalige operatie. Uitgezwaaid door familie en vader op de motor achter ons aan begint zijn medische reis op weg naar een Toekomst met een Glimlach.

Telkens weer worden we geconfronteerd met schrijnende gevallen. Veel geld is nodig om basiszorg te kunnen leveren. Gelukkig zijn er fondsen die ons helpen maar als dan vanuit de westerse manier van denken geld gegeven wordt met voorwaarden over “duurzaamheid” en “kwaliteitscriteria” dan strookt dat niet met wat op Bali mogelijk is, althans voor de kinderen waar wij als Stichting Kolewa mee te maken hebben: de armsten onder de bevolking. Dat dan soms fondsen afhaken is een realiteit maar gelukkig kunnen we vaak duidelijk maken dat hetgeen wij doen voor kind, ouders en familie veel betekent en het waard is om daar oog voor te blijven houden en dus hulp te blijven bieden.

Het was goed om weer ter plekke te zien hoe hard hulp nodig is en hoe bevlogen ons lokale team er in staat. Zonder hun inspanningen zouden wij dit werk niet kunnen doen.

Kors Jan van Alphen – Bestuurslid en medisch adviseur Stichting Kolewa.

Jaarlijks organiseert het team van Yayasan Kolewa Harapan Indonesia op één van de eilandengroepen een “familygathering”. Dit keer riepen we kinderen van de Molukse eilanden Ambon en Ceram terug voor deelname aan een weekend in Ambon-stad.

We zijn eerst naar ons hotel gereden om daar onze tas achter te laten en vervolgens was het tijd om naar de eerste kindjes te gaan. Deze kindjes waren soms reeds geopereerd en sommige kindjes stonden nog op de wachtlijst om geopereerd te worden. Alleen het eerste kindje dat we bezochten, zou 9 mei met ons mee terug vliegen naar Bali en het laatste kindje. Dit laatste kindje is een jongetje van 10 jaar oud en hij is een van de twee kindjes die wij gaan sponsoren. Om bij zijn huis te komen, moesten we over een soort bosweg rijden met veel hoogteverschillen. Het was best even een ‘bumpy ride’, maar toen we er aankwamen en even van de sterren genoten hadden, maakten we kennis met hem en zijn familie. Net zoals bij de andere kinderen die we die dag al gezien hadden, woonden ze met heel veel mensen in een vrij kleine woning. Dat maakte best veel indruk op ons en maakte dat wij ons ook echt wel beseften hoe goed wij het eigenlijk hebben. We waren na deze lange dag en vele indrukken helemaal gesloopt dus gingen na het eten snel op bed. We waren erg benieuwd hoe de volgende dag zou gaan verlopen waarin we ons tweede sponsorkindje zouden ontmoeten en we de kinderen zouden ophalen en naar het hotel zouden brengen.

Tijdens deze weekenden controleren we of de geopereerde kinderen een vervolgoperatie nodig hebben. Soms ontwikkelt de kaak zich niet helemaal goed of ontstaan er problemen bij het gehemelte. We geven extra logopedie en tandenpoets-les. Wanneer de kinderen vervolgens gaan knutselen, nemen ouders deel aan de seminars. Stagiaires Maud en Lieke gaven voorlichting over persoonlijke hygiëne. Teamlid Uttari (verloskundige) belichtte zwangerschap, bevalling en zuigelingenzorg en een delegatie van het “ziekenfonds BPJS” vertelden over de voordelen van het hebben van een ziektekostenverzekering van de overheid.

In totaal kwamen er 32 kinderen naar de “familygathering”, allemaal begeleid door tenminste één ouder. Het Kolewa team kwam een dag tevoren aan om ze te ontvangen. Lees hier: Verslag familygathering schisis-project op Ambon 2024

Grote vakantie!

Zowel in Nederland als op Bali is het tijd om even de schooldeuren te sluiten en te genieten van een paar vrije weken. Afgelopen week kregen 21 kinderen uit het Kolewa-school-project hun rapport in het bijzijn van onze Balinese teamleden en hun ouders. Het einde van het schooljaar 2023 – 2024 werd op het doveninstituut vrolijk gevierd en daar was alle reden toe.

In dit leuke beeldverslag geven we de resultaten weer en ook een aantal beelden van buitenschoolse activiteiten, georganiseerd door het instituut of door Stichting Kolewa zelf.

Alle kinderen hebben een persoonlijke sponsor, dat is fantastisch! Er staan nog steeds kinderen op de wachtlijst, waarvan de ouders zelf geen geld hebben voor speciaal onderwijs in gebarentaal. Voor gemiddeld een donatie van 600 euro maakt u een héél schooljaar mogelijk.

verslag schoolproject Bali stichting Kolewa juni 2024

Meer weten? Stuur een mail via de website of naar info@kolewa.com
Voor nu veel leesplezier!

Fijne vakantie,
Syta Plantinga, voorzitter.

Lieve vrienden van Stichting Kolewa,

Hoewel nog twee weken te gaan in het jaar 2023, sluiten we het projectjaar af met een goed gevoel! We hebben de opvangcapaciteit in Denpasar kunnen uitbreiden dus konden er meer kinderen worden geholpen. Met name het aantal patiënten met aandoeningen als anusatresie en spina bifida was groter in 2023.

Achter de schermen wordt reeds hard gewerkt aan het nieuwe jaarverslag, we streven er naar dit samen met het financiële verslag aan het einde van het eerste kwartaal 2024 te publiceren. Bij het schijven daarvoor ervaar ik steeds opnieuw hoe blij we met ons fijne team op Bali mogen zijn. Ze verzetten bergen, vol toewijding en enthousiasme. Ook bij het samenstellen van de pagina’s over de inzet van vrijwilligers en ambassadeurs, voel ik dankbaarheid. Er werd gedoneerd, particulier en in groepsverband naar aanleiding van fondsenwerving op Facebook, Geef.nl of met eigen activiteiten. En dan niet te vergeten al die enthousiaste vakantiegangers op Bali die meegingen naar de markt en de tafel in Rumah Bicara elke keer weer vulden met een grote hoeveelheid boodschappen, het is hartverwarmend geweest!

Met een nieuw jaar voor de boeg, waarin we onvermoeid door zullen gaan met het helpen van kinderen in Indonesië aan een operatie, speciaal onderwijs of toegang tot schoon drinkwater roepen we opnieuw uw hulp in! Ik vraag uw steun OMDAT er een kind wacht op een levensveranderende operatie. Geef vandaag wat u kunt missen OMDAT we daarmee SAMEN  een kind in Indonesië een toekomst met een glimlach schenken.

Namens het bestuur van Stichting Kolewa en het team van Yayasan Kolewa Harapan Indonesia op Bali wens ik u hele fijne feestdagen en een heel gelukkig en gezond 2024.

Syta Plantinga, voorzitter,
Stichting Kolewa.

Nog even terug naar de aanvraag…
In dezelfde straat, twee panden verder, staat een verzamelgebouw met kamerverhuur. Het pand is opgedeeld in gangen met daaraan zeven kamers en een opslagruimte. Het bestuur van Yayasan Kolewa Harapan Indonesia is in gesprek gegaan met de beheerder en eigenaresse van het pand. Het lukte een totale gang in dit complex te huren tot medio 2030. De huur loopt dan gelijk met de afspraken rondom het hoofdgebouw “Ruma Bicara”. Met deze verruiming van het aantal kamers konden we in onze thuisbasis één kamer opofferen en de bedden verplaatsen naar de buur-locatie en realiseerden we eindelijk een echte kantoorruimte voor het team, een personeelstoilet en een behandelkamer voor de patiënten.
In dit verslag laten we met beelden zien hoe hard er gewerkt is en hoe mooi het resultaat is!
We zijn alle fondsen en particuliere donateurs ontzettend dankbaar. Het is voor alle betrokkenen zoveel prettiger geworden om er tijdelijk te wonen of te werken. De eerste “Kolewa-vrienden” hebben de positieve veranderingen al met eigen ogen kunnen zien! Ambassadeurs en oud-stagiaires combineerden de vakantie op Bali met een bezoek aan onze stichting en zijn enthousiast over onze uitbreiding! Stagiaires Lisa en Anne kwamen in september aan op Bali (studie social work) en voelen zich op de werkvloer als een vis in het water!

We schreven een mooie samenvatting van het hele project dat plaatsvond in de maanden juli tot en met oktober 2023. We nodigen u graag uit om het te lezen!
verslag sponsors uitbreiding Kolewa Foundation Bali 2023 3-gecomprimeerd

Voor wie alle ontwikkelingen, nieuwtjes en verslagen eens op een andere manier wil volgen… er is een eigen YouTube kanaal. Op een leuke, ontspannen manier vertellen we in korte filmpjes over de uitbreiding opvangcapaciteit van het opvanghuis, over vrienden van Kolewa die een bezoek brengen aan hun sponsor kinderen op Bali en meer.

Wil je niets missen? Abonneer je dan snel, maar houdt ook onze meldingen op Facebook, Twitter en Instagram in de gaten.

Never a dull moment… Stichting Kolewa en haar counterpart Yayasan Kolewa Harapan Indonesia zijn altijd in beweging om kinderen met een medische hulpvraag een toekomst met een glimlach te bieden.

Inmiddels staan er al een flink aantal leuke impressies op ons Kolewa Foundation kanaal! Hieronder enkele voorbeelden.

Het verhaal van de 16-jarige Jeni is er één zoals er zovele zijn op Bali en de omringende eilanden. Geboren en wonend op Ambon als een van de acht kinderen, vader en moeder werkend in de bouw. Op hele jonge leeftijd (7 maanden) sloeg het noodlot toe. Terwijl het gezin lag te slapen trapte de kleine Jeni een in de buurt staande kerosine-lamp om waardoor de boel explodeerde en er direct brand ontstond. Het huisje, van hout met een zinken dak, brandde als een fakkel. Gelukkig konden alle aanwezigen er op tijd uitkomen, maar hield de kleine Jeni er meerdere ernstige verbrandingen aan over. Hoewel ze direct naar het lokale ziekenhuisje gebracht werd alwaar meerdere operaties werden uitgevoerd was het resultaat onvoldoende. Ze werd op latere leeftijd in Medan nog 2x geopereerd maar zowel aan haar hals als haar hand ontstonden contractuurvorming en verlittekening. Contractuurvorming betekent dat er door het ontstaan van stug bindweefsel vervormingen en vergroeiingen optreden ten gevolge van verkortingen van pezen en spieren. Verdere operaties zouden noodzakelijk zijn maar gebrek aan mogelijkheden ter plekke en financiële middelen om te reizen maakten dat deze operaties uitbleven.

Totdat het lokale team van Stichting Kolewa met het meisje en haar familie in contact kwam. Er bleek in Nederland een sponsor te zijn die de kosten wilde dragen en na de nodige administratieve hobbels te hebben genomen (COVID-vaccinaties, de juiste verwijsbrieven van het lokale ziekenhuis) arriveerde ze met haar moeder eind december 2022 op Bali. Na onderzoek door plastisch chirurgen vond de eerste operatie plaats op 13-01-2023, een dag voor haar  16e verjaardag. Hierbij werden pinnen in de botjes van haar vingers gezet om de verkromming te corrigeren en werd met huidtransplantaten uit haar been de huiddefecten bedekt.  Het genezingsproces verloopt tot nu toe voorspoedig maar het duurt wel in totaal 3 maanden voordat de volgende operatie kan plaatsvinden. Dan vinden de correcties in haar hals en gezicht plaats waarbij de contractuurvorming verholpen wordt zodat ze uiteindelijk vrij haar nek alle kanten op zal kunnen draaien. Deze tussenliggende tijd, mede vanwege frequente controles van haar hand en vervolgens oefenen, verblijft ze met haar moeder bij Kolewa hoewel dat zeker voor moeder een moeilijke tijd is, wetend dat er thuis 7 kinderen op haar wachten.

Zoals u ziet is de zorg van Kolewa niet alleen gericht op kinderen met een schisis of aangeboren gehoorstoornis. Ook hebben we aandacht voor kinderen die ten gevolge van een ongeval letsel oplopen wat hun ernstig belemmert in hun verdere ontwikkeling. Uiteindelijk moeten deze operaties er toe leiden dat Jeni een menswaardiger bestaan krijgt en tot een gelukkiger mens kan uitgroeien. Het steunen van Stichting Kolewa stelt ons in staat ook deze kinderen te helpen.

Koos van Alphen, medisch adviseur Kolewa

Enkele jaren terug op de luchthaven raakten wij, Harry en Hielkje Folkerts, in gesprek met mensen welke een bezoek aan Stichting Kolewa op Bali hadden gebracht. Dit gesprek is altijd bij ons blijven hangen omdat de beide stichtingen toch wel raakvlakken hebben, namelijk zich ten dienste stellen van de kansarme mensen in Indonesië.

Dankzij een bloeiende kringloop winkel in Surhuisterveen heeft Stichting Pikulan de mogelijkheid incidenteel donaties te doen aan andere organisaties. Tijdens een bestuursvergadering is toen de naam Kolewa naar voren gekomen. Er zijn enkele voor verkennende besprekingen geweest met Bram en Rinnie de Groot uit Franeker en Syta en Peter van Stichting Kolewa.Tijdens deze besprekingen was er direct een bijzondere klik wat uitmondde in een voorzichtige start in het doen van donaties aan Kolewa. In 2018 is tijdens de Pikulan reis ook voor het eerst Rumah Bicara van Kolewa bezocht. Ana en haar collega medewerkers hebben ons toen uitleg gegeven over de werkzaamheden van Kolewa. Dit 1e bezoek heeft een diepe indruk achtergelaten bij de deelnemers aan de reis van Stichting Pikulan.

In 2019 is er een grote aardbeving geweest o.a. op het eiland Lombok, hier hebben Pikulan en Kolewa in nauwe samenwerking een nieuwe school gebouwd hetgeen voortreffelijk werd gecoördineerd door Stichting Kolewa. Ons 2e bezoek aan Rumah Bicara van Kolewa heeft dit jaar op 30 januari plaatsgevonden De Pikulan groep bestond uit 8 personen waarvan 6 nog niet eerder een bezoek aan Kolewa hadden gebracht. Wij werden weer voortreffelijk ontvangen door Syta, Peter en alle medewerkers van Kolewa. De dove kinderen presenteerden een modeshow en we hebben met elkaar spelletjes gedaan, waaronder sjoelen. Ook waren er 3 schisis-kinderen met hun gespannen moeders welke de volgende dag zouden worden geopereerd, dit was mogelijk dankzij de financiële bijdrage van Pikulan. De hele sfeer in Rumah Bicara is zodanig dat het voor ons voelbaar was dat men bezig is kinderen een liefdevolle verzorging te geven voor en na de operatie. Later op de dag is ook een bezoek aan de dovenschool Sushrusa gebracht, wat heel bijzonder was. Als stichting ondersteunen we o.a. drie Kolewa-kinderen met het schoolgeld. De vraag was een nieuwe schommel, men kreeg hier toestemming voor en Kolewa heeft het binnen een paar dagen voor ons gerealiseerd.

Na het bezoek aan dovenschool Sushrusa gingen we weer terug naar Kolewa voor een natje en droogje, en uiteraard ook even bijkletsen. De afvaardiging van de Stichting Pikulan kan terug zien op een geweldige dag, en hoopt dat door dit bezoek de banden nog eens extra versterkt mogen worden. Het is belangrijk is om te zien dat onze donaties aan Kolewa zo goed worden besteed. En zeker niet te vergeten de blijde gezichten van de ouders wiens kansarme kind een toekomst met een glimlach krijgt. Stichting Kolewa, Stichting Pikulan en samen met U ( ?) kunnen veel betekenen voor kansarme kinderen in Indonesië.

Harry Folkerts namens de Pikulan Reisgroep 2023..

Mijn naam is Roos, 25 jaar en ik kom uit een klein dorpje genaamd Tuitjenhorn. Ik volg de opleiding Social Work aan het InHolland Alkmaar. Ik zit op dit moment in de laatste fase van mijn opleiding waarin ik mijn scriptie aan het schrijven ben. En die scriptie schrijf ik hier bij de Kolewa Foundation in Bali.

In juni vorig jaar had ik bedacht dat ik graag naar Bali wilde gaan om mijn afstudeerproject daar te schrijven. Ik heb via YPI contact gekregen met Kolewa waar ik mijn sollicitatiebrief naar toe heb gestuurd en daarna ben uitgenodigd voor een gesprek bij Clara en Koos in Utrecht. Ik werd al enthousiaster na het gesprek met Clara en Koos en ik wilde graag mijn afstudeerproject voor Kolewa maken. Na het online gesprek met Syta, Ana en Holdin, was ongeveer duidelijk waar mijn onderzoek over zou gaan en dat ik in februari zou starten bij Kolewa.

Nu woon ik ondertussen 2 maanden hier op Bali in de stad Seminyak, loop ik 1,5 maand stage bij Kolewa en geniet ik van elk klein dingetje. Met een aantal mede studenten uit Nederland verken ik het eiland, gaan we naar feestjes en ontdekken we de cultuur hier op Bali. Ik ben hartelijk ontvangen bij Kolewa, mag met alles mee, krijg veel te zien en ze maken altijd tijd voor mij. Het is heel mooi om te zien hoeveel liefde het personeel geeft aan de patiënten, elkaar en ook aan mij. Hierdoor voel ik mij erg op mijn gemak bij Kolewa en ga ik er met veel plezier heen. De medewerkers nemen mij mee in hun cultuur, laten mij al het eten proeven, laten mij zien waar ze vandaan komen en vertellen mij hoe hun leven is. Ik ben mee geweest naar Nusa Penida om waterfilters uit te delen aan families daar. Dit was een bijzondere ervaring. Zien hoe de mensen daar in de dorpjes leven en hoe blij ze zijn met het waterfilter dat ze van Kolewa krijgen. De omgeving is erg mooi en Wayan en Ana namen me mee naar de prachtige plekjes die het eiland heeft.

Mijn afstudeerproject zal gaan over het vervolgtraject van de kinderen met een gehoorprobleem. Op dit moment gaan er 20 kinderen van Kolewa naar de dovenschool hier, maar nadat ze de school hebben afgemaakt vallen ze weer terug in isolatie. Er zijn weinig tot geen bedrijven die de kinderen willen aannemen.Terwijl deze kinderen hartstikke slim zijn en heel hard kunnen werken, aangezien ze dat hun hele leven al hebben moeten doen. Ik ga onderzoeken wat ik kan ontwerpen om ervoor te zorgen dat de mogelijkheid tot een baan wordt versterkt en vergroot voor de kinderen.

Roos Pannekeet

Hierbij een kort verslag van een nieuwe samenwerking van Kolewa. Laat ik eerst even mijzelf voorstellen: Mijn naam is Marinette van der Graaf. Ik heb altijd al veel interesse in Indonesië gehad in verband met een Indische schoonfamilie en ik heb het land ook al vaak bezocht. Aan het begin van de coronaperiode hadden mijn man en ik de gelegenheid om van een ouder Nederlands echtpaar enkele jaren resterende lease-hold van hun villa op Bali over te nemen en sinds het reizen weer mogelijk is, komen we daar met enige regelmaat. Daarnaast volg ik al langere tijd de berichtgeving over Kolewa op facebook. Vanwege hun goede werk voor de lokale bevolking wilde ik tijdens ons vorige bezoek aan Bali graag een donatie doen en enkele oude brillen op sterkte overhandigen, zodat die nog zinvol ingezet konden worden. Een paar dagen voor de afgesproken datum kreeg ik via een bekende op Bali nog meer brillen en een verzameling gehoorapparaten.

Vooraf had ik met Syta Plantinga contact gehad en had ik begrepen dat zij toen in Nederland verbleef. Ik was dan ook verbaasd dat zij uit een auto stapte die gelijktijdig met ons bij Rumah Bicara van Kolewa aankwam. We maakten kennis met Syta, Koos en het Balinese team van Kolewa en kregen uitgebreid uitleg over hun werk waarmee ze kinderen met diverse aandoeningen toegang geven tot medische zorg. Vaak worden de medische ingrepen wel vergoed, maar hebben de families geen geld voor de reis naar en verblijf in Denpasar, wat dan door Kolewa wordt opgepakt. Ook kregen we een rondleiding door het huis Rumah Bicara. We zagen de kinderen met hun ouders/begeleiders die er momenteel verbleven en de slaapkamers met grote bedden. We hoorden over de dove kinderen die met een pendelbusdienst naar een speciale dovenschool gaan, de lessen gebarentaal aan ouders, overige activiteiten voor de ouders en kinderen in Rumah Bicara en zagen de lange wachtlijst voor operatie van kinderen met een schisis (hazenlip) afkomstig van veel andere Indonesische eilanden.

Syta vertelde dat ze heel blij was met de spullen die ik had meegebracht, maar dat de gehoorapparaten die ze uit Nederland kreeg vaak alleen geschikt waren voor ouderen en niet voor kinderen. Dat zette mij aan het denken, want ik werk namelijk als klinisch fysicus in het Radboudumc. Binnen onze beroepsgroep zijn er ook klinisch fysici audiologie, dus eenmaal terug in Nederland heb ik contact gezocht met een collega van mij, audioloog Jan-Willem Wasmann. Met hem heb ik overlegd of het misschien mogelijk zou zijn om als Nederlandse audioloog Kolewa te helpen. Jan-Willem stond hier positief tegenover en ik heb vervolgens een online meeting tussen Jan-Willem, Syta, Koos en mijzelf georganiseerd. Tijdens deze meeting werd iedereen heel enthousiast en werd er veel kennis gedeeld. Kolewa bleek veel zaken al goed op orde te hebben zoals een samenwerking met een Balinees audiologisch centrum, regelmatige gehoorcontroles bij een groep van 60-70 kinderen en contacten met chirurgen. Aan Nederlandse kant wil Jan-Willem zich er sterk voor maken om te proberen of hij leveranciers geschikte gehoorapparatuur kan laten doneren die op Bali langere termijn goed gehouden kan worden. Er werd zelfs gefilosofeerd over wat er nodig zou zijn om misschien in de toekomst enkele kinderen te laten opereren om een cochleair implantaat te plaatsen, waarbij de apparatuur dan uit Nederland zou moeten komen en de operatie in Denpasar plaats zou moeten vinden. Duidelijk ideeën genoeg. Inmiddels is er door Roos Pannekeet, een Nederlandse student bij Kolewa, geïnventariseerd aan welk type gehoorapparaat er momenteel de grootste behoefte is en is er ook een nieuw overleg gepland. Het moet natuurlijk nog echt gaan lopen, maar het lijkt erop dat er een nieuw samenwerkingsverband tussen medewerkers van het Radboudumc en Kolewa aan het ontstaan is.

Marinette van der Graaf

Kumpulan Den Haag (een vriendengroep) bekommert zich om kansarme kinderen met name op Bali en Indonesië. Vele leden hebben een band met het oude Indië. Jaarlijks doneren ze geld om 3 tot 5 kinderen aan schisis (hazenlip en/of open gehemelte) te laten opereren. Leden van Kumpulan Den Haag, Tejo, Miranda en Ed verbleven eind vorig jaar op Bali en zijn naar Rumah Bicara (het opvanghuis van Kolewa) gegaan om de kinderen te bezoeken.

Miranda vertelt: Een bezoekje aan Kolewa Rumah Bicara geeft mij altijd zo’n voldoening. Er heerst daar een vreedzame sfeer. De leden van staf zijn altijd vrolijk en zorgzaam, de begeleiders van de kinderen vriendelijk en de kinderen heel verlegen. Het is ook zo aandoenlijk om de kinderen te zien voordat zij nog geopereerd moeten worden of net terug zijn uit het ziekenhuis. Zo vlak voor het eind van 2022 heeft Kumpulan Den Haag gelukkig nog drie kinderen kunnen laten opereren. Twee met een open gehemelte en bij één een bot transplantatie in haar boven gebit.

  

Vandaag zijn de kinderen net terug uit het ziekenhuis en hebben Ed, Tejo en ik de kinderen opgezocht. Het zijn zulke lieve kinderen ondanks dat ze pijn hebben. Ik heb dan de neiging om de kinderen mee naar huis te nemen. Maar helaas en gelukkig ook dat dat niet kan. Soms word ik zo verdrietig als ik weet dat er nog zoveel kinderen zijn die hulp nodig hebben. Maar degenen die geholpen zijn krijgen een mooie toekomst en daar gaat het om. Tot op heden heeft de Kumpulan Den Haag 32 kinderen kunnen laten opereren.

 

 

Oswalde Ema Pati is Geboren op 09-08-2016 en heeft een hazenlip en komt ook van Bajawa op Flores. De vader van Oswalde vertelt: Er is geen hazenlip in de familie. De eerstekeer dat ik mijn dochter zag, was ik geschokt en verdrietig, want toen mijn vrouw zwanger was, deden we een echotest. De dokter zei dat mijn baby een jongen was en toen mijn vrouw de baby ter wereld bracht, vertelde de verpleegster me dat mijn baby een jongen was. Op alle documenten stond dat mijn baby een jongen was, maar ik had mijn baby nog niet gezien omdat ik naar de stad moest gaan om wat documenten te halen, en toen ik terugkwam, kwam de verpleegster plotseling en zei dat mijn baby een meisje was en dat ze een hazenlip had. Ik klaagde omdat ik wist dat er vrouwen waren die tegelijkertijd een baby ter wereld brachten. Maar de verpleegster zei dat het mijn baby was. Op dat moment was mijn vrouw zo verdrietig en geschokt, en ik ook. Maar we kunnen niets doen, dus gaan we naar huis en proberen we haar te accepteren en goed voor haar te zorgen. Andere mensen steunen ons, maar sommige mensen die mijn dochter pesten, maken me verdrietig.  Oswalde is geopereerd op 28 november

Mijn naam is Sylvia de Wit. Al enige jaren werkzaam bij de audicien en sinds 2021 bij Enginears in Den Haag. Dit jaar ga ik de opleiding doen voor audicien omdat ik steeds meer interesse krijg in het vak. Mijn man Gerrit en ik zouden dit jaar weer op vakantie gaan naar Bali en uit nieuwsgierigheid ben ik eens gaan googelen naar slecht horende mensen op Bali. Toen kwam ik de website tegen van stichting Kolewa. Mijn man en ik waren onder de indruk wat er allemaal gedaan word voor de kinderen in Bali. We dachten, daar kunnen wij vast ook iets voor betekenen. Ik heb toen contact gezocht met Kolewa in Nederland en gevraagd waar behoefte aan was. Op mijn werk bij Enginears zijn er wel eens hoortoestellen van mensen die hun toestel vervangen en de oude niet meer gebruiken. Ik heb met mijn werkgever, de heer Wolters overlegd en we hebben samen toestellen uitgezocht die ik mee kon nemen. Ook heb ik een leverancier, Panolux, gevraagd of zij bereid waren om slang voor de hoortoestellen te doneren omdat het in Bali van mindere kwaliteit is dan wat wij hier gebruiken.

Zij vonden het een leuk idee en hebben mij 30 meter slang gestuurd om mee te nemen. Zo hadden we een hele verzameling bij elkaar van zo’n 90 hoortoestellen en diverse andere attributen. Dat was best veel, daarom heeft Ana, die werkt in het opvanghuis in Denpasar, voor ons een brief in het Indonesisch geschreven dat deze spullen voor donatie waren zodat we geen moeilijkheden bij de douane zouden hebben. In de eerste week van onze vakantie hadden wij een afspraak om naar het opvanghuis in Denpasar te gaan met onze spullen. We wisten niet wat we konden verwachten, maar wat een warm welkom. Mijn man en ik werden voorgesteld aan alle medewerkers en we konden kennis maken met de kinderen die er waren en sommige ouders. Alle meegebrachte spullen werden bekeken terwijl we een kopje koffie dronken. De medewerkers waren erg blij met de spullen. Ana gaf ons een rondleiding door het gebouw en gaf ons uitleg wat de stichting allemaal doet. Er zijn mooie slaapkamers voor de kinderen en beneden een gezamenlijke ruimte die er gezellig en schoon uit zag.

Toen we weer terug waren in het hotel hadden mijn man en ik hetzelfde idee. Het was allemaal best indrukwekkend geweest en we wilden graag nog een keer terug en dan iets leuks voor de kinderen doen. We hebben dat met Ana besproken en dit was mogelijk. Zo gingen we een week later nog een keer richting Denpasar. Op dit moment waren er zo’n 20 kinderen in het opvanghuis. Er was een baby die we de vorige keer gezien hadden en die nu  was geopereerd. En een jonge vrouw die ook weer was geopereerd aan haar brandwonden. De 5 slechthorende kinderen die er waren mochten  met ons en de begeleiding mee naar de markt om rijst en groente en fruit  te kopen. Ze waren daar nog niet eerder geweest, dus het was best spannend. Het was al reuze gezellig in de auto onderweg er naar toe. Op de markt aangekomen keken we onze ogen uit, en de kinderen ook.

Op een gegeven moment moesten we een verdieping omhoog. Met de roltrap. Alleen de kinderen hadden nog nooit een roltrap gezien. Hilariteit alom, maar we zijn met z’n allen veilig naar boven en weer terug gekomen. Toen nog naar een winkel voor schoolspullen en alle kinderen een klein kadootje.

Daarna reden we weer terug naar het opvang huis. Daar mochten wij nog blijven voor de lunch. Het was een heel gezellige ochtend geweest. Ondanks de beperkingen en gebreken die de kinderen hebben zijn ze allemaal zo leuk en vrolijk.  Wij zijn blij dat we een kijkje konden nemen bij Kolewa en de mogelijkheid hadden om  een klein steentje te kunnen bijdragen aan een betere toekomst voor de kinderen.

In het weekend van 7, 8 en 9 oktober ontving het team van Yayasan Kolewa Harapan 80 kinderen en hun ouders in Sanur, bijgestaan door stagiaires en vrijwilligers uit Nederland. Op de eerste dag arriveerden 40 kinderen die in de afgelopen twee jaar een operatie aan hazenlip, gespleten gehemelte of onvolgroeide kaak hadden ondergaan. Ieder kind werd vergezeld door één van de ouders. Met het terugroepen van deze groep patiënten hebben we verschillende doelen voor ogen: Ten eerste monitoren we bij het weerzien het resultaat van de operatie. Ten tweede vindt binnen het stigmatisering onderzoek het derde interview plaats om in te kunnen schatten hoe het kind dankzij de ingrepen uit een geïsoleerde situatie is gehaald, de spraak en conditie zijn verbeterd.

Voor de ouders zijn er seminars over gezondheid, hygiene, opvoeding en onderwijs, gegeven door onder meer Putu Nusrani (verloskundige op consultatie-buro), Marjolein Deiman (logopedist) en Holldyn Nitti (lerares). Tijdens het verblijf in het opvanghuis hebben de kinderen regelmatig logopedie-lessen gevolgd. Ze kregen een zelf-hulp boekje mee naar huis. Tijdens de familygathering frissen we kennis op en doen de oefeningen in groepsverband. Voor ouders is ‘s avonds de gelegenheid om te praten met lotgenoten, ervaringen te delen en te ervaren dat er stap voor stap verbeteringen optreden in hun leven.

Na een geslaagde gathering voor de schisis-groep nemen we na de lunch afscheid en is het op zaterdagmiddag 8 september de beurt aan onze tweede groep van 40 kinderen. Deze kinderen nemen al enkele jaren deel aan onze wekelijkse logopedie & gebarentaal lessen, kregen allen een hoortest in het Lumina hearing Center en doen ouders sinds 2021mee aan aan de cursus: gebarentaal voor ouders. Het doel van deze bijeenkomst is vooral bedoeld om de band tussen gezinnen met een doof of slechthorend kind te versterken, hen te motiveren en te overtuigen van de kansen die je WEL hebt in plaats van bij de pakken neer te zitten.

De audicien was aanwezig voor een tussentijdse check van hoorapparaten en voorzag de kinderen van extra batterijen. Ook op deze dag was er voor de ouders gedeeltelijk een separaat programma met veel informatie, vergelijkbaar met de dag ervoor. Er was voldoende ruimte voor het delen van ervaringen, het bespreken van problemen en het opdoen van kennis rondom de opvoeding van hun kind met een hoor- en spraak probleem. Onderdelen als “hints in gebarentaal” zorgden zowel bij de ouders als de kinderen voor veel hilariteit maar was ook heel leerzaam. Activiteiten op de zondagochtend begonnen al vroeg: ontbijt, tandenpoets-les, teambuilding met spelletjes als touwtrekken… iedereen deed mee!

Na ontvangst van een deelname-certificaten en een gezamenlijke lunch keerde ook deze groep huiswaarts. Stichting Kolewa zorgde voor het transport.

GivingTuesday? Wat is dat…

GivingTuesday is een wereldwijde dag van geven, gevoed door de kracht van sociale media en samenwerking. Gevierd op de dinsdag na de algemeen erkende winkelevenementen Black Friday en Cyber Monday, viert GivingTuesday het liefdadigheidsseizoen, wanneer velen zich concentreren op hun vakantie en eindejaarsgiften. Iedereen heeft iets te geven en elke daad van vrijgevigheid telt, als donateur en/of bestuurder. Door een deel van wat we hebben te geven aan degenen die onze hulp nodig hebben, telt elke blijk van vrijgevigheid en heeft iedereen wel iets bij te dragen aan een betere toekomst voor kinderen als Elvano in het filmpje!

een mooie uitleg, Elvano lacht zijn toekomst inmiddels tegemoet

GivingTuesday,(29 november) een wereldwijde dag van GEVEN gevierd door jou en stichting Kolewa samen! Non-profitorganisatie en donateurs geven samen kinderen een medische reis, opvang en een operatie voor een toekomst met een GLIMLACH in Indonesië!

Kijk mee, openjehart, toon je compassie: doneernu. Gebruik de button op onze website met mogelijkheden via Ideal, Paypal of maak rechtstreeks een gift over naar onze Stichting NL79ABNA0980910668

Overigens voor ons is elke dag een geweldige dag om te doneren!

31 Maart en 01 april waren drie afgevaardigden van Kolewa in Kupang. Naast het bezoek aan een aantal patiënten stond een uitgebreid “bijpraten” met Ingky Rudianto Noel op het programma. Zijn medische reis begon destijds in 2015, tien jaar na een ernstige brand waarbij hij zwaar verminkt raakte. Een olielamp viel om, de klamboe vloog in brand en alles in de kamer eveneens. Het leven van Ingky was in één keer verwoest, hij leefde als kind lange tijd een geïsoleerd leven.

Inmiddels, een aantal operaties later, waarvan eenmaal zelfs in Australië, is Ingky een mooie stoere bink geworden. Hij heeft volop vriendschappen gesloten en woont op de campus van de universiteit in Kupang (Timor). We kregen een rondleiding, gingen met elkaar een hapje eten en bespraken toekomstplannen zoals een stage in het buitenland.

In het bijgevoegde verslag Ingky studeert vanaf november 2021 in Kupang leest u daarover. Voor Ingky komt een droom uit, zijn familie is trots net als wij van Stichting Kolewa. Vanaf 2015 zijn veel van onze Kolewa-vrienden zeer begaan met Ingky en vragen nog steeds regelmatig hoe het met hem gaat. Een aantal donateurs maken het nu samen mogelijk om deze jonge student te blijven steunen. Tijdens het eerste studiejaar werd tot nog toe een bedrag van duizend euro ingezet voor zijn toekomst met een glimlach: studeren voor landbouwkundige,gericht op extreem droge gebieden. Kennis over irrigatie systemen, het verbouwen van de meest geschikte bomen en planten ten behoeve van voeding en hout… Ingky hoopt over een paar jaar dit alles in praktijk te kunnen brengen op zijn eiland in Indonesië.

Kolewa financiert het onderwijs voor 20 dove en slechthorende kinderen uit Karangasam en Denpasar. De kinderen krijgen les in alle vakken, maar er ligt ook een grote focus op logopedie en gebarentaalles. Karangasam ligt op 1,5 uur rijden van de school,de kinderen worden elke dag opgehaald en thuisgerbacht. We dragen zorg voor de schoolbus, salaris voor de chaffeur, schoolkleding voor de kinderen, schoolboeken en het maandelijkse schoolgeld.

In Indonesië is speciaal onderwijs niet zo vanzelfsprekend als in Nederland. Kinderen die doof geboren zijn, moeten naar een speciale dovenschool, maar dat kost veel geld. Kinderen uit een familie die dat geld niet hebben, hebben pech! Geen onderwijs, niet leren praten in gebarentaal maakt het voor deze kinderen vrijwel onmogelijk om later een baan te krijgen. Deze kinderen hebben door hun gehoorprobleem al een achterstand, waardoor het extra belangrijk is dat zij goed onderwijs krijgen.

Yayasan Corti
Mede dankzij de hulp van een aantal betrokken sponsors lukt het om kinderen met een hoorstoornis naar school te laten gaan. Een geweldige kans voor deze kinderen en hun ouders. De Yayasan Corti school geeft regulier onderwijs aangepast op dove & slechthorende kinderen. Met goed getrainde leerkrachten en een hoorcentrum in de buurt, zijn onze leerlingen hier volledig op hun plek. Vanuit een geïsoleerde thuissituatie naar een veilige en interessante plek die een toekomst biedt. We zien de meeste kinderen met sprongen vooruit gaan. In een enkel geval is de impact van de traumatische voorafgaande jaren echter zo groot dat extra begeleiding nodig is. Gelukkig is ook dat voor handen.

Extra Lessen van het Kolewa Team
Ouders worden intensief begeleid in de communicatie met hun kind en acceptatie van de situatie. We werken hard aan een positieve manier van benaderen van het probleem en bieden oplossingen. Iedere zaterdag en zondagmiddag is er een vrije inloop in “Rumah Bicara”, ons opvanghuis in Denpasar. Al onze stafleden kunnen inmiddels gebarentaal en met de aanwezigheid van onze twee leerkrachten Ersa en Holldyn is er een leuk en leerzaam programma tussen twee en vier uur. Voor de ouders zijn inmiddels ook de lessen van start gegaan in 2021, veelal s’avonds en in het weekend.

Onze plannen 2022 – 2023
Er zijn in de loop der jaren al veel acties ondernomen om fondsen te werven voor de schoolbus en het schoolgeld. Via sociale media, persberichten en onze ambassadeurs slaagden we er in om de schoolbus te financieren en deze 20 kinderen naar school te laten gaan. Voor het nieuwe schooljaar 2022 – 2023 willen we graag in contact komen met fondsen, bedrijven, serviceclubs en particulieren die dit project verder willen ondersteunen. Neem voor meer informatie contact met ons op

Ten slotte: de nieuwe bus…
Begin 2019 werd de eerste schoolbus vervangen voor een grotere versie, dit dankzij de fantastische donatie van de Afas Foundation! De bus zit nog niet helemaal vol… dus mocht u een “studiebeurs” voor een doof of slechthorend kind op Bali overwegen, neem dan zsm contact op. U adopteert financieel een schoolkind voor 550 euro per jaar.

Wat kunt u doen?

• U kunt rechtstreeks overmaken op onze bankrekening kan ook: NL79ABNA0980910668? Zet bij de mededelingen ’School project’
• Adopteren School project: Het is ook mogelijk het project te steunen met een vaste maandelijkse bijdrage ad € 45. Daarmee geeft u het project stabiliteit en een betere kans van slagen. Iedere donatie is overigens welkom, ook vele kleintjes maken één grote.Doneer uw periodieke bijdrage…

Familie bijeenkomsten
Ieder jaar organiseert het Team van Yayasan Kolewa Harapan Indonesia, samen met vrijwilligers en stagiaires uit Nederland een familie-weekend op Bali. Het programma voor ouders van kinderen met een hoorstoornis wordt samengesteld met een team van deskundigen binnen onze veldpartners.
Kennisoverdracht, het delen van ervaringen en nieuwe ontwikkelingen in de medische wereld en onderwijs staan centraal in deze weekenden. Studenten uit Nederland geven een seminar over opvoeding, en het aanmoedigen van kinderen met een handicap. De avonduren zijn informeel maar worden volop gebruikt door de ouders om met elkaar te praten over de opvoeding van hun kind met een beperking. Na een lange Corona-periode met lockdowns gaan we er vanuit binnenkort met de voorbereidingen te kunnen beginnen en zich een sponsor heeft aangemeld.

Eindelijk kan en mag het weer! Binnenkort vindt het inmiddels zeer bekende “Alphens Dictee” plaats en je daarvoor inschrijven kan! De organisatie is in handen van De Soroptimisten. In het verleden is wel gebleken dat een dergelijk spraakmakend evenement bij hen in goede handen is. De afdeling Alphen aan den Rijn en omgeving heeft een hechte band met Stichting Kolewa. Vorig jaar uitten zij dat in een succesvolle wijn proeverij conform de geldende corona-regels en vonden de pakketten wijn gretig aftrek. Hierdoor zijn een aantal kinderen met een hoorstoornis als zeker van een opleiding! In april ligt de lat wat hoger dan wijn proeven: aan de hand van een interessant dictee kunnen deelnemers laten zien hoe het tegenwoordig met de geschreven taal staat.

Voor deelname zijn er geen gemeente-grenzen, een ieder die deze uitdaging eens aan wil gaan, zin heeft in een spannende en gezellige avond en daarbij zich wil aansluiten in de kring van “vrienden van Kolewa” is van harte welkom. Op de flyer hierboven zijn de gegevens en kosten weergegeven. Drie bestuursleden van Stichting Kolewa zijn aanwezig en altijd bereid u wat meer te vertellen over de projecten in Indonesië.

Meer informatie over het dictee: wwww.grootalphensdictee.nl

Datum: 8 april 2022. Aanvang 19.45 uur Plaats: Groene Hart Lyceum, Tolstraat 11, Alphen aan den Rijn.
Entree/donatie €20 bij individuele deelname. Deelname met een team van max 4 personen: €75 U kunt de flyer hieronder downloaden.

Soroptimist_Flyer_GAD 2022

Als nieuwe penningmeester van Stichting Kolewa wil ik mij graag voorstellen.  Ik heb meegekregen dat het leven bestaat uit ‘learning, earning en returning’. De fase van returning is voor mij aangebroken want naast Kolewa ben ik ook lid van PUM. PUM is een organisatie die staat voor Programma Uitzending Managers. PUM probeert kennis te delen om het midden- en kleinbedrijf in ontwikkelingslanden te laten groeien. Ik hoop die werkzaamheden te combineren met Kolewa.

Geboren in Friesland, in één van de 11 steden, in IJlst. De Friese taal, die standaard op de toenmalige lagere school gesproken werd, werd mijn eerste buitenlandse taal, want wij spraken geen Fries thuis. Als kind pak je dat snel op. Ik groeide op in een beschermd milieu en doorliep de scholen tot ik ging studeren in Groningen. Mijn eerste keuze was medicijnen waar ik voor uitgeloot werd en ik begon  toen aan mijn tweede keuze Wiskunde. Ik heb die studie afgemaakt  ‘waar je aan begint maak je ook af’.

Daarna ben ik verhuisd naar Zuid-Holland waar ik ging werken bij TNO in Den Haag. Na 3 jaren ging ik op zoek naar een meer commerciële omgeving. Dat is de wereld van de Informatietechnologie geworden, waar ik carrière heb gemaakt bij diverse consultancy- en adviesbureaus in diverse posities van projectmanager tot lijnmanager. Eigenlijk ben ik altijd een consultant gebleven want ik probeer een bijdrage te leveren door de dingen anders te doen met oog voor verbetering en de mens.

Mijn huidige werk is programma’s en projecten leiden voor de Immigratie- en Naturalisatiedienst, een onderdeel van het Ministerie van Veiligheid & Justitie. De IND is de toelatingsorganisatie in Nederland, veelal bekend van de asielzoekers. Een uitvoeringsorganisatie als de IND is een informatiefabriek waar vraagstukken altijd te maken hebben met informatietechnologie.

Ik ben getrouwd met Arjanne die logopediste is. Zij heeft een eigen praktijk aan huis in Ter Aar. We hebben 3 gezonde kinderen die hun eigen weg in het leven gevonden hebben. Ik houd van sporten als tennis en wandelen. Zowel zomers als ’s winters trekken we er graag op uit in de bergen van Zwitserland of Italië. Wij worden dit jaar tweemaal opa en oma en dat betekent een nieuwe fase in ons leven.

Als wiskundige kan ik goed rekenen, het is dus ook niet vreemd dat ik penningmeester ben geworden van Kolewa. Ik draag Kolewa een heel warm hart toe, omdat wij kinderen helpen aan een betere toekomst in de armste gebieden van Indonesië. Daarbij word ik geïnspireerd door mijn medebestuurders die zich belangeloos inzetten voor Kolewa en niet in de laatste plaats door Syta, die dit werk al vele jaren zeer gepassioneerd doet.

Ik zet mij daar graag voor in!

Geef een toekomst met een glimlach!

Al jaren worden met de hulp van sponsoren en donateurs door Stichting Kolewa kinderen geopereerd met een lip en/of gehemeltespleet De kosten  omvatten naast de noodzakelijke kosten voor de operaties (ziekenhuis/specialisten) ook de reis en verblijfskosten van de patiëntjes van Bali als wel de omringende eilanden  (dichterbij of verder weg als Ambon. totdat de noodzakelijke nazorg en controles afgelopen zijn. Inmiddels hebben al vele kinderen een “Toekomst met een Glimlach” op deze manier gekregen, waarbij het streven is jaarlijks rond de 150 operaties te kunnen laten plaats vinden.

Al enkele jaren wordt een deel van de operaties op zich betaald uit een gift van de Rotary van verschillende plaatsen over de hele wereld zoals Rotary Nusa Dua Bali, Luxemburg, Japan e.a.. Vanuit deze samenwerking met de Rotary ontstond de vraag wat voor effect een operatie op het kind heeft maar ook op diens omgeving. In Indonesië wordt het krijgen van een kind  met een aangeboren gebrek op veel eilanden nog gezien als een “straf” voor iets wat de ouders “verkeerd” gedaan zouden hebben.  Deze kinderen worden dan ook vaak genegeerd of in ieder geval behandeld als een soort 2e- rangs burgers. Daarnaast heerst ook nog op uitgebreide schaal het geloof dat dergelijke afwijkingen na het 4e levensjaar vanzelf overgaan zodat er ook vaak voor die leeftijd geen enkele actie ondernomen wordt. Mede door de niet aflatende inzet van onze lokale scouts worden  kinderen gelukkig steeds vroeger gevonden en aangemeld voor een operatie waarbij het sluiten van een lipspleet al vanaf drie maanden kan, echter moet het kind dan wel een gewicht van 5 kilo bereikt hebben.

In samenwerking met de Rotary, logopedisten in Nederland en ons lokale team hebben we vorig jaar een aantal vragenlijsten opgesteld voor een tweetal groepen patiëntjes: jonger dan 12 jaar en vanaf 12 jaar. Door het stellen van de vragen proberen we een indruk te krijgen wat het effect van de operaties is en hopen we enig inzicht te krijgen omtrent de mate van verbetering van welbevinden.

De vragenlijsten voor de jongere kinderen en die van de oudere kinderen verschillen omdat de oudere kinderen zelf al vaak aan den lijve hebben ondervonden wat het betekent om een aangeboren afwijking te hebben en dan ook nog één die zo duidelijk zichtbaar is voor iedereen en als er niet alleen een lipspleet is maar ook een gehemelte spleet of een volledig open gehemelte, duidelijk hoorbaar en de communicatie onderling ernstig bemoeilijkt. Via een puntenwaardering zijn we in staat om het welbevinden voor de operatie, direct na de operatie en een halfjaar tot een jaar later een waarde te kunnen toekennen waarbij we hopen te zullen gaan zien dat de kwaliteit van leven en het welbevinden van het geopereerde kind verbetert.

We zijn ons er van bewust dat er geen harde conclusies  uit dit  onderzoek kunnen worden getrokken (en misschien moeten we niet spreken van onderzoek maar meer van observatie)   mede ook omdat we met een groep patiëntjes te maken hebben (en m.n. ouders) met een laag opleidingsniveau waarbij ook meespeelt dat bij de beantwoording van deze vragen leesproblemen een rol kunnen spelen en er vaak gewenste antwoorden op de vragen komen ondanks dat onze staf ter plekke dat zoveel mogelijk probeert te elimineren.

We zijn benieuwd hoe dit project zich zal ontwikkelen. Onderzoek in Nederland of de westerse wereld draait om reproduceerbaarheid, objectiviteit en onafhankelijkheid, dat is in ons geval bij dit project dus minder goed mogelijk. We zijn al blij als we toch in de cijfers die we krijgen kunnen zien dat “Een Toekomst met een Glimlach” ook echt voor deze kinderen waarheid wordt.

Via de nieuwsbrief zullen we op termijn hierop terugkomen en verslag doen van onze bevindingen.

Koos van Alphen, algemeen bestuurslid & medisch adviseur Stichting Kolewa.

Saté:

Meng de de kip met de gehakte knoflook, 2 1/2 theelepel zout, en de olie en laat 30 minuten marineren. Prik de gemarineerde kip aan bamboespiesjes. Bak tot het gaar en licht gebruind is, besmeer met de marinadesaus tijdens het bakken.

Pindasaus:

Maal de pinda’s en kemìrinoten. Doe de gemalen pinda’s in een pan, meng met water, breng het mengsel aan de kook, voeg zout, zoete sojasaus en bruine suiker toe, kook tot de saus dikker wordt.

Serveer de saté met pindasaus en voeg de gebakken uitjes toe en klaar is de saté.

Ingrediënten:

Saté

• 600 gram kip in kleine blokjes
• satéprikkers (20)
• 6 teentjes knoflook
• 4 tl olie
• Gebakken uitjes

Pinda saus

• 250 g pindaas geroosterd
• 3     Kenirinoten
• 4     tl Palmsuiker
• 2½  tl zout
• 4     tl soja saus (kecap manis)
• 600 ml water

Het blijft bijzonder om via what’s app contact te hebben met de andere kant van de wereld. We bellen met zn drieën: Ingky vanuit Kupang op Timor, teamleider Ana vanuit Bali en Annemiek, bestuurslid vanuit Nederland. Met Ingky gaat het goed. In het dorp waar hij woont is het veilig en zijn er op dit moment geen corona-besmettingen. Dit is helaas anders in de hoofdstad Kupang, ook het Indonesische eiland Timor ontkomt niet aan Covid 19.

Ingky onderging in 2015 een levensveranderende operatie. Op zesjarige leeftijd viel het olielampje om naast het bed waar hij met zijn broertjes sliep. De klamboe vatte vlam en Ingky liep vreselijke brandwonden op aan zijn gezicht en lichaam. Zijn mond raakte daarbij verkleefd aan zijn borst. Vijf jaar geleden, Ingky was inmiddels al vijftien, kwam hij op het pad van Kolewa en dankzij veel betrokken donateurs kon hij in Australië een operatie ondergaan die zijn leven voorgoed veranderde. Maandenlang verbleef hij samen met zijn vader in Perth, Australië. Eerst in het ziekenhuis en daarna bij een gastgezin die hen belangeloos en liefdevol opving. In 2018 kwam hij, tijdens de brandwonden-marathon operatie, naar Bali om nog een kleine correctie te ondergaan.

Als hem gevraagd wordt wat deze operatie voor hem betekend heeft, zegt hij:’ Alles! Het heeft mijn hele leven veranderd. Lichamelijk is het veel comfortabeler omdat ik nu mijn nek en gezicht weer goed kan draaien, gebruiken en bewegen. En daarnaast voel ik me veel zekerder. Ik ben niet verlegen meer. De mensen om mij heen accepteren mij nu, ik word niet meer raar aangekeken’. Hij maakt duidelijk dat het veel positieve veranderingen in zijn leven heeft gebracht en dat hij zich gelukkig voelt.

Ingky heeft twee jaar geleden zijn middelbare school afgerond en werkt sindsdien in de fabriek waar ook zijn vader werkt. Hier wordt rijst verwerkt en de invloed van het Corona-virus is goed merkbaar. Veel minder mensen dan voorheen brengen er hun rijst. Voor Ingky is de fabriek niet het eindstation: ‘ Ik heb plannen om verder te studeren en naar de Universiteit te gaan. Ik wil landbouw studeren. Alleen is het op dit moment financieel moeilijk. Daarom werk ik nu in de fabriek en spaar ik om alsnog te kunnen studeren’. Op de vraag van Ana of er naast studie ook plannen zijn voor een vriendinnetje, komt toch de verlegen Ingky weer even om de hoek kijken. Schuchter lachend achter zijn hand zegt hij:’ Nee, straks eerst alle focus op mijn studie, een goede baan vinden en daarna een vriendin’.

Ingky heeft nog  laatste boodschap aan ieder: ‘Wees zeker van jezelf, wees wie je bent en ben niet bang hoe je eruit ziet. Denk gewoon: dit ben ik!’ En daar kunnen we allemaal wat van leren.

Dank je wel Ingky!

Ze kennen elkaar al jaren, Syta en Yvonne! Als donateur en vrijwilligster zet ze zich steeds weer opnieuw in voor de kindertjes met een medische hulpvraag in Indonesie! Dat doet ze veelal ten gunste van Stichting Kolewa en dus werd het hoog tijd dat onze voorzitter haar een interview afnam. Lees hier het bijzondere verhaal van een zeer betrokken en zorgzame Kolewa-vriendin!

S: Yvonne, leuk je te mogen interviewen. We gaan het hebben over jouw betrokkenheid bij Stichting Kolewa. Je zet je regelmatig voor ons in en zijn nieuwsgierig naar hoe dat allemaal begonnen is en wat je zoal hebt gedaan. Maar eerst: Stel jezelf even voor, wie ben je, met wie ben je en wat doe je in het dagelijks leven?

Y: Ik ben Yvonne Soplanit, ben 64 jaar jong en al 29 jaar werkzaam in de verzorging.
Daarnaast ben ik de echtgenote van Jan Soplanit, de moeder en schoonmoeder van onze lieve kinderen: Rebecca, Patrick, Daniel en Elyse en de trotse oma van 4 mooie, lieve en gezonde kleinkinderen  : Dani, Jami, Madelief en Fennah. Naast mijn baan, vind ik het erg leuk om te bakken, te koken (met name de Molukse keuken) en te genieten van onze vakanties en uitstapjes

S: Wanneer kwam je voor het eerst in aanraking met stichting Kolewa en door wie?

Y: Tijdens onze vakantie in 2012, brachten we een bezoekje aan onze vriend Marcello Supusepa. Zoals voorafgaande gaande jaren hadden we van alles bij ons: verbandartikelen, brillen, gehoorapparaten, kleding en een enveloppe met inhoud. We waren opzoek naar een bestemming… Marcello heeft ons in contact gebracht met stichting Kolewa. Hetgeen Kolewa doet sprak ons direct aan en de “match” was gemaakt!

S: Daarna besloot je je voor ons in te zetten, waar werd je door geraakt in eerste instantie?

Y: Ik weet nog dat we erg onder de indruk waren van de kinderen die er destijds waren: kindjes met een hazenlip, maar ook een jongetje met ernstige brandwonden.
We spraken met hun ouder of familielid (voordeel van een man van Molukse afkomst, die de taal kent). De liefdevolle verzorging, de geweldige werkwijze van Kolewa – hoe de kinderen worden gehaald en terug gebracht -, de eenheid ongeacht geloof of eiland van afkomst, het mooie doel en de geweldige resultaten. Dit samen met de spontaniteit van het team: hier konden we iets mee en dit wilden we gaan steunen

S: Welke akties heb je door de jaren heen al opgezet voor Stichting Kolewa? Ik weet dat je op verschillende manieren actief bent, zelfs tijdens je werk vertel je er toch over aan cliënten?

Y: De daaropvolgende jaren, was ik dagelijks druk met het “scoren” van bruikbare spullen. Er is in de afgelopen jaren heel veel meegegaan, waaronder medicatie als kinder-paracetamol en stoma-zakjes etc. Ik was vaak tot laat in de avond bezig om e-mails te versturen en zo heb ik een complete hechtset met een waarde van € 600,00 losgekregen, 80 geitenspenen en verband artikelen via apotheken. De DA drogist in Emmen had ieder jaar wel iets om mee te geven, zo ook opticiens en audiciens voor brilmonturen en gehoorapparaten. Via social media vroeg ik aandacht voor Kolewa aan familie, vrienden en kennissen. Dat zorgde voor mooie donaties die we ieder bezoek weer konden overhandigen.
Samen met Rinnie en Bram de Groot van Project Namaste (ook hele actieve vrienden van Kolewa) meerdere keren op het Full color festival in Emmen gestaan met een stand: opbrengst voor Kolewa. Altijd met heel veel plezier gedaan! Helaas ging het dit jaar niet door i.v.m. het corona-virus.

Natuurlijk kwamen onze Bali- en Kolewa bezoekjes ook ter sprake op mijn werk. Een leuk verhaal is, dat een cliënt een nieuw overhemd van haar man had, hij vond hem vreselijk en zij vond het zonde om hem weg te gooien… voorzichtig opperde ik dat ik het overhemd mee kon nemen naar Bali ? Ze vonden het een fantastisch idee: Klemens een voormalig schisis-patient – nu werkzaam bij Kolewa, kreeg het overhemd voor zijn kerkbezoeken op zondag. Klemens had geluk, de man van een andere cliënt was overleden en zijn vrouw had een zo goed als nieuw horloge van hem. Wat moest ze er nu mee?? Ik dacht direct aan Klemens en wat was hij blij met dit kado!

Zo leuk is het steeds weer dat ik voor mijn vakantie diverse envelopjes mee krijg voor de “arme” kindjes van Kolewa. Eenmaal thuis ben ik dan weer druk om met foto’s te laten zien dat alles een goede bestemming heeft gekregen

S: Je komt je donaties vaak persoonlijk brengen op Bali, zijn jullie echte Bali-lovers of moeten we dat breder zien? Indonesië heeft natuurlijk meer eilanden.

Y: Afgelopen juli was een succesvolle aktie bij de Jumbo in Emmen: emballage bonnen inleveren voor Kolewa! Helaas heb ik de opbrengst niet persoonlijk kunnen overhandigen, we hebben onze reis voor dit jaar moeten uitstellen. Bali zit vanwege corona op slot. Normaliter is het vaste prik tijdens ons bezoek aan jullie stichting op Bali boodschappen te doen! Een donatie in de vorm van levensmiddelen e.d, rijst, olie, meel, zeep, schoonmaakartikelen en snoep (een kind is een kind en houd van snoep hahaha) ter plekke gekocht want daarmee steunen we ook de plaatselijke winkeliers.

Door de ziektegeschiedenis van mijn man, beperken we onze vakanties tot Bali en de laatste twee jaar een paar dagen Jogjakarta (qua gezondheidszorg zit je op Bali net even iets beter dan op de andere eilanden), neemt niet weg dat we ook de andere eilanden een warm hart toe dragen, met name Ambon en Timor (Rote)  waar mijn schoonouders vandaan komen. Lombok hebben we via Kolewa na de aardbeving ook gesteund.

We waren heel blij dat er vorig jaar kinderen uit Ambon succesvol zijn geopereerd. Voor deze “Ambon” kindjes hebben we op de Facebook site : Ik heb hart voor het Moluks erfgoed, aandacht gevraagd. Hartverwarmend was het om de lievelingsknuffel “Muis” van Dakota Tetelepta mee te nemen naar Bali voor Mirakel, die met zijn oma in Rumah Bicara verbleef. Vanuit onze familie wil ik speciale dank uitspreken voor de inzet van Tony Manusama, Christian Pattipeilohy en de altijd lachende Holldyn. We hopen dat na Covid-19 er meer kinderen uit de Molukken geopereerd kunnen worden en gaan ons best doen om hier  aandacht voor te vragen.

S: Als jullie in Sanur zijn ontmoet je veel Nederlandse toeristen, vertel je die ook over Kolewa? Neem je wel eens mensen spontaan mee naar Rumah Bicara?

Y: Sanur is onze “place to be” en het is altijd weer leuk om mede Nederlanders te vertellen over Kolewa: kleine dingetjes die je kunt doen, waar veel mensen niet bij stil staan zoals het bewaren van de zeepjes en shampoos. Eind 2016 zijn we met het hele gezin naar Bali geweest, daar hebben de kinderen en kleinkinderen een bezoekje gebracht aan Kolewa. Ze waren onder de indruk en de aanwezige patientjes vonden het ook geweldig.
Het is goed voor onze kleinkinderen om te zien dat niet alle kinderen het zo goed hebben als de kinderen in Nederland en dat niet alles vanzelfsprekend is!
Als er een vraag op Bali site op de verschillende social media kanalen komt over wat te doen op Bali met kinderen, adviseer ik altijd een bezoekje aan Rumah Bicara in Denpasar.

S: Wat voor band heb je inmiddels opgebouwd met het team op Bali, ik hoorde dat je onder andere erg mee leefde met de zwangerschap van Holldyn?

Y: We hebben een hele leuke band opgebouwd met het Kolewa team, superleuk om ze ieder jaar weer te ontmoeten! Ook leuk zijn de FB contacten als we in Nederland zijn.
De zwangerschap van Holldyn hebben we vol spanning gevolgd en bij het verzoek om een bijdrage voor een twins bedje, twijfelden we geen moment!

S: Jullie kunnen nu al een hele tijd niet meer reizen door de situatie rondom het Corona-virus. Wat voor impact heeft dat op jullie?

Y: We leven in één klap in een hele andere wereld door het Coronavirus. Alles gaat anders dan dat we ooit hadden kunnen bedenken. We zien via filmpjes en foto’s van de ellende die het virus aanricht. Dat doet zeer en maakt ons zeer ongerust over hoe en wanneer dit eindigt. Wij zijn beperkt in wat we kunnen en mogen doen, maar zolang we hier praten over extra Corona kilo’s door het thuiszitten, laten we dan toch niet mopperen. We steunen Kolewa maandelijks en in deze tijd van Corona proberen we iets extra s te doen voor jullie stichting en voor meerderen die zich inzetten voor het verzorgen van voedselpakketten. Bijzonder leuk vonden we de cakejes aktie! We missen onze familie, goede vrienden en hopen allen in goede gezondheid weer te mogen zien. Met de cakejes staken we hen een hart onder de riem.

S: Mogen we nog lange tijd op jouw steun en aandacht rekenen? Wat zou je als ambassadeur willen zeggen om mensen op te roepen ook “vriend van Kolewa” te worden?

Y: Zolang we kunnen zullen we het werk van Kolewa blijven steunen en zullen we onze ervaringen blijven delen en ons enthousiasme overbrengen op anderen. Dat doen we door te vertellen over al die indrukwekkende momenten die we deelden met stichting kolewa:
Zoals Ireen uit Timor met een ontzettend dikke buik, ik weet nog dat we het er over hadden dat het meisje waarschijnlijk vol met wormen zat. Toen we destijds in november weer kwamen hadden we medicatie meegenomen. Kort daarna werd Ireen naar Bali gehaald , daar bleek dat het mooie dappere meisje eierstok kanker had. Ze is na twee chemokuren overleden. Ireen is met de knuffel van onze kleinzoon Dani op haar kist, terug gebracht naar Rote en daar op 12 jarige leeftijd begraven.

Wat me ook bijgebleven is het meisje met het syndroom van Down, ze was zo blij met de kleren van onze Madelief dat ze drie rokken, drie shirts en twee leggings over elkaar aan had getrokken! Zo kan ik nog heel wat momenten benoemen! Bijvoorbeeld alle foto s van voor en na een schisis-operatie, onvoorstelbaar hoe mooi ze allemaal zijn.

Laten we dankbaar zijn dat we onze kinderen en kleinkinderen kunnen en mogen opvoeden in een welvarend land als Nederland. (We zijn er natuurlijk wel van bewust van de gevolgen die het Coronavirus ook in Nederland aanricht).

S: Dankjewel voor je inzet, enthousiasme en steun… en het beantwoorden van de vragen.

Zet jij jouw netwerk in om te laten zien wat we op Bali doen voor kinderen met een hoorprobleem?
Binnenkort is het weer zover: Black Friday, Cyber Monday en Giving Tuesday. U heeft er vast wel eens van gehoord, maar wat houdt het nu eigenlijk in?

Black Friday wordt beschouwd als het begin van het seizoen voor kerstaankopen. Om de mensen naar de winkels te trekken, adverteren veel winkels met aanbiedingen. In Amerika wordt tot 75% korting aangeboden tijdens Black Friday. In Nederland zijn de kortingen niet zo hoog. Om toch goede deals aan te kunnen bieden, passen winkeliers hun prijs vlak voor Black Friday aan om zo een hogere korting aan te kunnen bieden. Kortom voor veel consumenten geldt: SHOP TILL YOU DROP!

Cyber Monday (Nederlands: Cyber Maandag) luidt de start in van de kerstverkoop bij online winkels, als antwoord op Black Friday. Ook deze term komt uit de Verenigde Staten en verwijst naar de eerste maandag na Thanksgiving Day. De dag staat bekend om extreem hoge kortingen die consumenten kunnen krijgen.
De term is bedacht door Ellen Davis en Scott Silverman en is voor het eerst gebruikt op 28 november 2005 “Cyber Monday Quickly Becoming One of the Biggest Online Shopping Days of the Year”.

En dan #GivingTuesday, het is de wereldwijde actiedag om goed te doen. We vieren #GivingTuesday op de eerste dinsdag na Black Friday en Cyber Monday, dit jaar is dat 1 december. Een tijd voor goede doelen en maatschappelijke organisaties om hun werk en doelen onder de aandacht te brengen bij zoveel mogelijk mensen. #GivingTuesday markeert het begin van een traditionele periode die in het teken staat van geven. De laatste maand van het jaar, bij uitstek een periode om te geven aan mensen en maatschappelijke organisaties die hulp hard nodig hebben.

#Watdoejij Met deze drie woorden vragen wij iedereen in Nederland om mee te doen met de #GivingTuesday beweging. Samen komen we in actie voor Stichting Kolewa. We bieden jou een waardevol podium voor extra zichtbaarheid van jouw actie voor ons! Welke actie mogen wij voor jou in de spotlight zetten? Mail jouw initiatief naar info@kolewa.com

#GivingTuesday heeft als missie: ‘Gezamenlijk een meer rechtvaardige en vrijgevige wereld te bouwen.’
Stichting Kolewa kiest er allereerst voor van de gelegenheid gebruik te maken al onze donateurs en betrokkenen te bedanken voor hun steun, vaak al jarenlang! Maar ook hopen we dat na dat heerlijke shoppen of online bestellen er nog ruimte is om donateur te worden en zo onze projecten te steunen. We vragen het niet zonder reden… #watdoejij… er zijn nog veel kinderen in Indonesië die onze hulp hard nodig hebben!

In november vorig jaar ontmoette ons team bij het scouten op het eiland Alor, ver weg in de bergen, de zevenjarige Chornelis en zijn familie. De kleurrijke buitenkant van het armoedige huisje deed niet vermoeden dat binnen een intens verdrietig jongetje huisde. Chornelis werd geboren met een bult onderaan zijn rug, die in de loop van de jaren flink is gegroeid en hem het lopen onmogelijk maakte. Het vermoeden van ons teamlid was spina bifida of “open ruggetje”. Een aandoening waar we de afgelopen periode meerdere kinderen mee hebben kunnen helpen. U herinnert zich wellicht nog het verhaal van het meisje Rambu in een van onze vorige nieuwsbrieven.

Begin januari lukte het om Chornelis en zijn moeder naar Bali te laten komen. De arts op Bali vermoedde ook een mogelijke tumor en de eerste testen en onderzoeken waren erop gericht daar duidelijkheid over te krijgen. Het oorspronkelijke vermoeden van spina bifida werd echter door de CT-scan bevestigd en begin februari vond de operatie plaats.

De operatie slaagde, de opening kon worden gesloten, echter de bult op zijn rug was nog even groot als ervoor. Het achtergebleven ‘vet’ in de bult was door de arts niet verwijderd en Chornelis werd op de wachtlijst geplaatst voor een tweede operatie om dit alsnog weg te halen. Toen werd het half maart en de rest is geschiedenis.

Chornelis en zijn moeder zijn op Bali gebleven en we weten nog altijd niet wanneer de laatste operatie plaats kan vinden. Ondanks dat maken beiden het goed. Chornelis loopt inmiddels als een vrolijk jochie rond. Hij geniet van alle creatieve spelletjes en van alle aandacht van het team en van zijn vriendinnetje Rambu!

In de keuken van Rumah Bicara op Bali ontstond een prachtig initiatief vanuit ons team om de families van de kinderen verbonden aan onze projecten te steunen. Ouders die van het ene op het andere moment beiden hun baan verloren, waardoor er geen inkomen en eten meer was.

De actie was een groot succes en werd ook in Nederland opgepikt. Velen van u die regelmatig op Bali verblijven, grepen de kans aan om hun bekenden op Bali een hart onder de riem te steken en hen te verrassen met een heerlijke box van deze cakejes.

Vanuit de keuken van Heldi hier haar recept, wie weet een inspiratie voor u om hier te delen. En heeft u nog bekenden op Bali die u wilt verblijden, stuur een berichtje via info@kolewa.com en wij sturen u een tikkie.

Ingrediënten:

• 500 gr geraspte cassave
• 200 gr suiker
• 350 gr bloem
• 450 ml kokosmelk
• 1 ei
• 1 theelepel instant gist
• 1 theelepel vanillepoeder
• 1 theelepel gesmolten margarine
• ½ theelepel zout

Extra:

• Kleurstof voor levensmiddelen, of u kunt Pandan of drakenfruit gebruiken voor natuurlijke kleuren (groen en roze)

Hoe te maken:

1. Meng alle ingrediënten behalve de margarine. Voeg daarna de margarine toe en meng opnieuw tot alles goed gemengd is
2. Verdeel het deeg desgewenst in 2 of 3 kommen en voeg de betreffende kleur toe. Roer en koel het deeg twee uur bij kamertemperatuur
3. Doe na 2 uur het deeg in de vorm. Dit kan een grote vorm zijn of meerdere kleintjes (zie foto).
4. Stoom de cake in 15 minuten.
5. Neem hierna de cake uit de vorm. De cake is nu klaar om geserveerd te worden.

Koos van Alphen is huisarts in Alphen aan den Rijn en als medisch adviseur en Kolewa-vriend al jaren betrokken bij onze projecten en regelmatig aanwezig op Bali. Sinds 1 mei maakt hij deel uit van ons bestuur. Koos legt hieronder uit waarom op dit moment de operaties nog niet opgestart kunnen worden.

Als je je bedenkt dat in Nederland de reguliere zorg weer aan het opstarten is, waarom liggen dan de operaties op Bali nog stil, zult u zich wellicht afvragen. Gaat er zo geen kostbare tijd verloren?

Wij willen u meenemen in de verschillende overwegingen die ten grondslag liggen aan de beslissing om het opstarten van de operaties nog uit te stellen.

In de afgelopen maanden, vanaf het duidelijk worden van de ernst van de Covid-19 infectie, die de vorm van een pandemie aannam, werd ons team ter plekke aan handen en voeten gebonden en waren operaties onmogelijk. Dit mede omdat vervoer van kinderen en begeleiders onmogelijk was door de lockdown van de vliegvelden in Indonesië, vervoersverboden en lokale quarantaine- maatregelen, overigens net als in Nederland.

We zijn als bestuur gaan nadenken over het vervolg. Indien de uitbraak onder controle gaat komen, vanaf wanneer kunnen we weer starten met opereren? Een van de randvoorwaarden is dat we willen voorkomen dat noch patiënt     (je), noch begeleider besmet zou zijn met het virus. Dit om de veiligheid van zowel onze medewerkers als patiënten, aanwezig in Rumah Bicara, te kunnen waarborgen.

Hierbij lopen we op tegen het feit dat er op de verschillende eilanden rondom Bali niet op een altijd betrouwbare manier getest kan worden, als er überhaupt al getest kan worden. Daarbij moet men zich ook realiseren dat een negatieve test een momentopname is en dat deze testen niet voor de volle 100% betrouwbaar zijn. Een probleem overigens wat ook hier in Nederland speelt: 100 % betrouwbare testen zijn er (nog) niet. Vindt er na de test al op de juiste wijze vervoer plaats van patiënt en begeleider, dan zou bij een 1^e bezoek aan het ziekenhuis de test toch eerst herhaald moeten worden en dan zou deze positief kunnen uitvallen met alle gevolgen van dien.  De serologische testen die er zijn zeggen wel iets omtrent het gehad hebben van de infectie, maar niet of iemand immuniteit opgebouwd heeft en geven dus in wezen ook geen garantie.

Deze overwegingen hebben ertoe geleid dat we in samenspraak met de lokale Rotary-afdeling besloten hebben de operaties voorlopig op te schorten. Wij kunnen geen zekerheid geven omtrent het al of niet hebben van een infectie en dat was één van de voorwaarden waaronder de operaties in het Dharma Yadnya ziekenhuis zouden kunnen plaatsvinden.

Een en ander werd recent nog eens onderschreven door een officiële brief van het ziekenhuis waarin men expliciet stelt dat de ziekte dermate gevaarlijk is dat er hangende de gegeven situatie geen operaties kunnen worden uitgevoerd. Er zou een duidelijk zichtbare verbetering, lees afname in het aantal besmettingen, moeten zijn waarna de overheid toestemming geeft meer reguliere zorg en operaties op te starten en men de situatie als “het nieuwe normaal” ter plekke uitroept.

Hoe graag we het ook zouden willen, op dit moment is het helaas nog niet mogelijk om kinderen naar Denpasar te halen voor een operatie. En dit zal waarschijnlijk ook nog wel enige tijd duren, aangezien op het moment van schrijven het aantal besmettingen ter plekke weer aan het oplopen is. We houden u op de hoogte.

Loempia’s, wie houdt er niet van? En nu we veel thuis zijn kunnen we er eens de tijd voor nemen. Wat hebben we nodig?

• 1 ei, alleen het eiwit
• Loempia velletjes (bij de Toko of supermarkt)
• Kipfilet (wil je vega-loempia’s maken dan vervangen door tofu) of alleen groenten gebruiken (wortel, kool, taugé, sperziebonen), alles heel klein gesneden
• Knoflook, oestersaus, peper, zout
• Olie om in te bakken

Hoe gaan we te werk?

• Snijd de kip (of tofu) en alle groenten heel klein
• Olie verwarmen in de pan, knoflook erin en dan eerst de kip en wortel. Na 4 minuten de rest van de groenten. Voeg zout, peper en oestersaus naar smaak toe en bak totdat het vocht verdwenen is, dus zo droog mogelijk.

• Haal nu de loempia velletjes uit de verpakking (niet eerder). Zorg dat ze niet uitgedroogd zijn, want dan breken ze met het oprollen.
• De velletjes strak oprollen met een beetje van de vulling. Goed de lucht eruit drukken. Gebruik het eiwit om de pakketjes dicht te plakken.
• Olie goed heet laten worden in een wok, diepe pan of de frituur en de loempia’s een paar minuten bakken totdat ze bruinen.
• De loempia’s zijn zo al heerlijk, maar ook met chilisaus, tomatensaus of een beetje ketjap.

Selamat makan!

Een omgevallen olielampje veroorzaakte bij Febiyanto op zevenjarige leeftijd een grote brandwond aan zijn rechterbeen; zijn boven- en onderbeen smolten in zijn knieholte aan elkaar en hij kon zijn been niet meer strekken. Omdat het ziekenhuis ver weg was en er geen geld was, kreeg hij geen behandeling, alleen wat traditionele medicijnen. Gevolg: Febiyanto kon de komende negen jaar niet lopen. Toen we hem voor het eerst ontmoetten verplaatste hij zich door met zijn achterwerk over de grond te schuiven. Febiyanto is een van de twaalf brandwondenpatiënten die tijdens de operatie-marathon van september 2019 zijn geopereerd. Vanuit zijn beide dijen werd vlees gehaald en zo werd ruimte gemaakt om zijn rechterbeen te kunnen gaan strekken.

Wat een weg heeft hij moeten afleggen. Eerst veel wondverzorging, pijn, geduld. Daarna heel veel fysiotherapie en oefenen, oefenen en nog eens oefenen, ook in het zwembad en op de hometrainer. Hoe zwaar ook en al zat hij soms bij de pakken neer, hij gaf niet op.  Toen hij de eerste zelfstandige passen ging zetten en hij voor het eerst weer tegen een voetbal kon schoppen, begon hij er zelf ook in te geloven.

Begin maart, vlak voor het uitbreken van het coronavirus, als laatste van de groep en na een verblijf van maar liefst 5 maanden in ons opvanghuis ‘Rumah Bicara’, verliet een zelfverzekerde, lachende 17-jarige puber LOPEND ons opvanghuis. Met ontzettend veel inzet en begeleiding van het Kolewa-team, dat hem bleef motiveren, maar bovenal supertrots op onze Febi!

Een avond zonder vlees? Steeds meer mensen doen het en ook voor vegetariërs is het een uitkomst dat de Indonesische keuken zo divers is. In plaats van kip of varken wordt namelijk vaak tofu of tempeh gebruikt. Onze keukenprinses Heldi maakte deze week tempeh kecap: gebakken tempeh in een kecap saus met rijst.

De kruidige en smaakvolle saus laat je vergeten dat er geen vlees in dit gerecht zit!

Voor vier personen, heb je nodig:
5 teentjes knoflook
7 kleine rode uien
2 rode pepers
Eetlepel olijf- of zonnebloemolie
Handjevol daun salam (laurierbladeren)
Eetlepel gula merah (palmsuiker of bruine suiker)
2 el kecap asin
4 el kecap manis
2 el trima saus (oestersaus)
250 g tempeh
2 handjes pinda’s

Stap 1: Snijd en meng de knoflook, uien, rode peper, en een scheutje olijfolie door elkaar. (Als je in het bezit bent van een vijzel, wrijf het dan fijn). Dit noemen ze in Indonesië ‘boemboe’.
Stap 2: Verhit olie in de pan en doe het boemboe mengsel erbij.
Bak zachtjes aan.
Stap 3: Voeg de daun salam, gulah merah, kecap asin (ipv zout), kecap manis en de trima toe.
Stap 4: Snij de tempeh in reepjes en doe in de pan. Ook de pinda’s kunnen er bij.
Stap 5: Laat alles een kwartiertje in de pan sudderen en roer regelmatig door.
Stap 6: Serveer met rijst en eventueel groentes naar keuze.

Selamat Makan!

Het zijn erg spannende tijden voor Enggelina uit Sumba. Na een grootscheepse actie in Nederland ten behoeve van haar behandeling en verblijf bij Stichting Kolewa, volgden de gebeurtenissen elkaar in rap tempo op. De artsen die naar verwachting een verwijsbrief voor het Sanglah Ziekenhuis in Denpasar zouden schrijven, beslisten anders. Wat was hierbij de achterliggende gedachte?

In de afgelopen periode haalde Stichting Kolewa meerdere patiënten met een vergelijkbare aandoening naar Bali. Yeskial en naamgenoot Enjelina werden geopereerd in het Sanglah Hospital in Denpasar. Blijkbaar heeft dit de chirurgen in Timor uitgedaagd en aan het denken gezet. Zij waren het er unaniem over eens dat ze dit keer de casus niet uit handen wilden geven. Ze braken een lans voor de chirurgie op Timor en bewezen dat het onmogelijke mogelijk was. We zijn zeer onder de indruk van het resultaat. Ook al vinden we het jammer dat we dit meisje niet direct onder onze hoede hebben en de verzorging en begeleiding kunnen bieden zoals we dat vanuit Rumah Bicara gewend zijn, we zijn blij met het kordaat handelen van de artsen aldaar.

Enggelina werd redelijk snel ontslagen en ondergebracht bij de familie Geser. Deze familie maakt deel uit van een community die zich inzet voor arme dakloze mensen. Stichting Kolewa vergoedt wekelijks de kosten voor het verblijf van het meisje, haar broertje en ouders. Ook alle verdere kosten zoals transport, laboratoriumonderzoek en medicatie worden via ons betaald. Het gehemelte van Enggelina is blijvend beschadigd. Het grote gat wordt nu opgevuld met een soort beugel. Dagelijks moet ze deze uitnemen en gorgelen met Betadine. De littekens aan de buitenkant van haar gezicht genazen tot voor kort goed, maar helaas trad er deze week toch een infectie op.

In februari reisden Syta, Peter en Holldyn af naar Timor. Het was een feest om de stoere meid te kunnen bezoeken en de familie een hart onder de riem te steken. Samen met hen gingen we naar het winkelcentrum, we staken Enggelina in de kleren en kochten schoolspullen. Het blijft nog even spannend… niet alle uitslagen van het pathologisch anatomisch laboratorium uit Jakarta zijn binnen. Deze uitslag zal bepalen of er kwaadaardige cellen zijn aangetroffen, waarvoor nabehandeling nodig is.

Verdrietig is dat de moeder regelmatig ziek is, wat de vader heeft doen besluiten zijn vrouw en zoon terug te laten keren naar Atambua, ver weg van Kupang. Enggelina is met hem achter gebleven bij de familie Geser. Er wordt goed voor haar gezorgd… maar wat zou het fijn zijn als we, indien nodig, verdere behandeling toch op Bali konden voortzetten. Laten we hopen dat alles goed uitpakt en dit mooie meisje snel achter haar ouders aan kan reizen en haar nieuwe schoolspullen kan gebruiken.

Het meisje, inmiddels zeven jaar oud, is geboren met meningocele. We zien dit meestal in de vorm van een waterhoofd of “open ruggetje”. Bij Rambu heeft deze aandoening zich echter geopenbaard in het gezicht. Er was nimmer geld om een arts te consulteren op Bali, ondanks het advies van lokale artsen in Waingapu. We zijn blij dat onze lokale scout ons heeft geattendeerd op dit meisje. Na een wirwar van papierwerk konden we haar en haar moeder op 6 maart meenemen naar het opvanghuis Rumah Bicara in Denpasar. Wat is er nu precies met Rambu aan de hand?

Medisch adviseur en huisarts in Alphen aan den Rijn Koos van Alphen legt het uit: Rambu is geboren met wat we een sluitingsdefect in de neuraal buis noemen. De neuraal buis is dat deel van het zenuwstelsel waaruit in de embryonale fase onze hersenen en het ruggenmerg gevormd worden.Er kan op 3 niveaus een sluitingsdefect optreden. Met meest bekend is de meningocele/spina bifida/het open ruggetje. Het defect is dan ergens in het traject van de wervelkolom gelegen en kan zich hoger of lager bevinden. Is het sluitingsdefect op het niveau van de hersenen dan spreken we over encehalocele. Dit kan aan de voor- /achterzijde van het hoofd zitten op plaatsen waar de schedelnaden lopen, die aanvankelijk open zijn en later verbenen. Onze schedel bestaat als we net geboren zijn uit meerdere botten die naarmate we ouder worden vergroeien met elkaar. De derde vorm is de ernstigste en heet anencephalie. Hierbij zijn de hersenen niet aangelegd/ontwikkeld. Deze situatie is niet met het leven verenigbaar en het kind overlijdt bij de geboorte.

De oorzaken zijn niet eenduidig. Zeker zijn genetische factoren aantoonbaar, maar ook omgevingsfactoren en vitamine gebrek (denk aan B groep/foliumzuur). Gezien de locatie van de afwijking bij Rambu is zij waarschijnlijk normaal, zonder afwijkingen geboren en is de zwelling op latere leeftijd ontstaan. De hersenvliezen puilen als het ware uit de schedel.

De behandeling is neuro-chirurgisch: de uitpuilende hersenvliezen worden in de schedel ”teruggelegd” en de opening wordt gesloten. Als er door de afwijking neurologische problemen zijn ontstaan, blijven die vaak bestaan. Soms is het noodzakelijk om in de hersenen een soort drain te plaatsen om te voorkomen dat de hersendruk te hoog wordt en daardoor hersenweefsel kapot kan gaan (we kennen dat ook bij hydrocephalie, maar omdat dat bij de geboorte al aanwezig is sluiten de schedelbeenderen zich niet en neemt het hoofd in omvang zo toe).

Rambu voelt zich inmiddels al helemaal thuis bij Kolewa. Ze doet enthousiast mee aan alle activiteiten en is dol op bezoek! Helaas zal dat in deze tijden van maatregelen rondom het cornonavirus niet vaak het geval zijn, maar als Syta Plantinga het opvanghuis binnenkomt kan ze het niet laten om een knuffel te vragen en steekt ze spontaan een heel verhaal af! Of haar behandeling snel kan worden opgestart is de vraag… maar dat het gaat gebeuren, daar gaan we alles aan doen!

Na vijf jaar trouwe dienst, op een leeftijd van tien jaar oud, hebben we onze 4Wheeldrive Ford Ranger met pensioen gestuurd. De auto werd dagelijks ingezet voor ontelbare ritten door de bergen, het bevoorraden van de vluchtelingenkampen tijdens de uitbarsting van de Mount Agung en transport van patiënten. Niet alleen de leeftijd van de auto was het probleem: recentelijk onderging de auto een paar prijzige en langdurige reparaties. Het merk Ford heeft zich teruggetrokken uit Indonesië, onderdelen moeten uit het buitenland komen en verzekeringsmaatschappijen zijn niet zo happig om een Ford-mobiel te verzekeren.

Kortom, de Ford is te koop gezet en we gingen op zoek naar een vervangend exemplaar. Uiteindelijk vonden we deze op Lombok: de Toyota Hi-Lux. Een fraai exemplaar, slechts twee jaar oud en 35.000 km op de teller. Eind november reisden vrijwilligers Peter en Michiel Veenstra af naar Mataram om de auto op te halen. Inmiddels heeft een lokale carrosserie-bouwer er een extra cabine opgebouwd. Dit alles werd haalbaar dankzij een mooie bijdrage van sponsors als Red Carpet Champagne Bar uit Bali en Imas trainingen uit Nederland. Binnenkort zal hun logo prijken op onze nieuwe Outreach Car, net als dat van goede Kolewa vrienden zoals Project Namaste, Stichting Pikulan, OBS de Krullevaar en Tim & Tom Produkties.

Uw logo ook op onze onze auto? Neem contact op via info@kolewa.com en we informeren u over de mogelijkheden.

Hoe maken we een heerlijke Soto Ayam?
Die vraag stelden we aan Heldi, onze keukenprinses op Bali.
Elke dag tovert zij de lekkerste lokale gerechten op tafel voor iedereen in het opvanghuis Rumah Bicara. Het team smult van haar Indonesische kippensoep, en daar willen we u graag van laten meeproeven!

Recept:
Voor 4 personen

1. Kook een hele kip in een ruime pan water, en laat deze een uur koken op laag vuur. Haal de kip uit het water, en bewaar het natuurlijke kippenbouillon. Als de kip een beetje is afgekoeld, kunt u het kippenvlees van de botten plukken. Verdeel de kip in kleine stukjes.

2. Hak vervolgens 5 uien, 4 teentjes knoflook, 1 cm gember, 2 kemiri, 1 cm turmeric, 1 cm ganangal, 2 stengels lemongrass en 2 grote chili pepers fijn tot een kruidenmengsel met de keukenmachine.

3. Bak het kruidenmengsel een paar minuten in olie in een grote soeppan. Voeg al roerend stukjes kip toe, en bak die even mee. Dan is het tijd om de bouillon erbij te voegen. Voeg peper, zout en koriander toe naar smaak.

4. Verdeel over vier kommen: gesneden preiringen, gesneden limoen, gebakken uitjes, 1 gekookt ei, geblancheerde taugé, geblancheerde witte kool en gekookte rijst-noodles. Tot slot schenkt u de bouillon over de ingrediënten in de kommen, en het genieten kan beginnen.

Eet Smakelijk!

In de praktijk van huisarts Koos van Alphen, kwamen ze met regelmaat ter sprake, de bijzondere patiënten met ingewikkelde medische problematiek die Syta Plantinga, oprichter van Stichting Kolewa, en haar man Peter Veenstra tegenkwamen tijdens de ‘outreach’ op de afgelegen eilanden rondom Bali. Syta vertelde en Koos vroeg zich af, zou ik daarin meer kunnen betekenen?

Tijdens hun vakantie op Bali in 2016 werden Koos en zijn partner natuurlijk mee op pad genomen. Direct was de belangstelling gewekt bij Koos; wat doen ze hier met heel weinig heel veel en wat kun je hier met heel weinig veel doen. Het was bijzonder om met eigen ogen kennis te nemen van de projecten van Kolewa.

Als je Koos vraagt naar wat hem vooral opvalt; ‘de algemene ontwikkeling en kennis over gezondheidszaken in Indonesië is een stuk minder en er wordt sneller naar een arts gegaan en bv naar antibiotica gegrepen. Terwijl dit in veel gevallen helemaal niet nodig is. In de Westerse wereld kijken we bijv bij koorts het eerst even aan of gebruiken simpeler interventies waardoor bijvoorbeeld een kindje met een ontsteking sneller opgeknapt is. 

Wat mij heel erg getroffen heeft, is het accepteren van, het is zoals het is. Ik ervaar een groter incasseringsvermogen bij de mensen daar dan in onze Westerse samenleving. Het hoort meer bij het leven. Dat heb ik wel meegenomen naar hier, accepteren van de dingen zoals ze zijn. Niet alles is maakbaar of oplosbaar.

Bij de 1^e reis naar Bali is het niet gebleven, Koos is de afgelopen jaren diverse malen naar Bali gekomen, ‘van lieverlee ben ik er steeds meer ingerold. Vroeger, nog tijdens mijn studie had ik de wens een aantal jaren naar Afrika te gaan, toen kon het niet. Ik heb altijd gezegd, je weet maar nooit. En toen Kolewa op mijn pad kwam begon er toch weer iets te kriebelen’. 

Over waarom ook hij zich belangeloos inzet voor Kolewa hoeft Koos niet lang na te denken; ‘ik zie bij alle mensen die betrokken zijn, het bestuur, het team, de vrienden, hetzelfde, ze gaan er allemaal helemaal voor. Iedereen voelt zich aangesproken tot deze manier van structureel iets goeds kunnen doen. Voor mensen die geen kans of mogelijkheid hebben om gebruik te maken van de voorzieningen binnen de gezondheidszorg, die er wel zijn. Omdat het letterlijk onbereikbaar voor ze is of simpelweg onbetaalbaar. Kolewa zet zich in waar mogelijk, alles overstijgend, los van ras, religie of aanziens des persoon. 

Ze proberen zo ook het taboe te doorbreken waardoor kinderen en ook volwassenen puur door een zichtbare fysieke afwijking worden weggestopt, niet naar school gaan en daardoor heel kwetsbaar in het leven komen te staan. Kolewa probeert er alles aan te doen dat deze kinderen niet buiten de boot komen te vallen. Met intensieve begeleiding en aandacht. Niet alles wat ze onderweg tegenkomen kan worden opgelost maar ze hebben en houden de mensen in het vizier.

Kolewa zet zich breed in voor verbetering van de gezondheid, niet alleen door de operaties maar ook door bewustwording over voeding en het inzetten van waterfilters zodat de gezinnen over schoon drinkwater beschikken.

Koos, Kolewa krijgt vaak de vraag, komt schisis daar veel meer voor dan hier? Ja, dat is zo, daar is ook onderzoek naar gedaan. Maar waardoor dat komt is toch niet eenduidig, Het heeft zeker met voeding te maken. Door het slikken van foliumzuur (pre-nataal) hebben we vooral het aantal baby’s geboren met spina bifida in Nederland zien teruglopen. Kinderen geboren met schisis eigenlijk niet eens zo veel. En er is een genetische factor, maar het is zeker niet 1 op 1 erfelijk. 

En de vraag waarom slikken de vrouwen in Indonesië dan geen foliumzuur? ‘Hier bij ons is de zorg overgeorganiseerd, je hoeft zelf eigenlijk niets eens na te denken, alles wordt voor je geregeld en daar is eigenlijk nog niets georganiseerd. Daar ligt nog wel een belangrijke rol ook voor de overheid en de gezondheidszorg. Hopelijk kunnen stichtingen als Kolewa daar ook een rol in spelen. Daar ligt nog wel een weg te gaan.

Koos blikt vooruit, enkele maanden geleden maand begon zijn opvolger. Na 35 jaar als huisarts, sinds 2002 vanuit zijn praktijk in Alphen aan den Rijn, gaat hij de komende maanden afbouwen en zijn praktijk overdragen. ‘Mijn plan is om vaker en langer op Bali te zijn en mijn medische kennis nog meer voor Kolewa te kunnen inzetten. Geen medische handelingen verrichten maar een stukje bijdragen aan de algemene ontwikkeling binnen het Kolewa team. Dan gaat het over basisprincipes binnen de gezondheidszorg. En hoe mooi als deze kennis zich dan als een olievlek verder gaat uitspreiden. Dat is voor mij een enorme uitdaging, net zoals het bahasa leren!!’

Stichting Kolewa is op zoek naar een zelfstandige, enthousiaste en professionele fondsenwerver voor ons project-jaar 2020. Ons charity programma richt zich op Indonesië en kinderen met een medische hulpvraag zoals plastische chirurgie voor schisis en brandwonden, schoon drinkwater voor families in afgelegen gebieden en educatie binnen de doven-gemeenschap. Er is werk aan de winkel, dat doen we samen! Geïnteresseerd? Mail dan naar info@kolewa.com en neem contact op voor een oriënterend gesprek.

Samen werken aan een mooie toekomst voor kinderen in Indonesië, geef een toekomst met een glimlach!

Mirecle Jevano Miru, geboren op Ambon met de nodige pech! Afgelopen maand bezocht het team van Stichting Kolewa (Yayasan Kolewa Harapan Indonesia) op Ambon onder andere het Caleb House. Hier haalden we de kleine Mirecle op, geboren met schisis en onontwikkelde handjes. Een lief en vrolijk knaapje, bleek achteraf. In het begin was hij een beetje verlegen met al die aandacht voor zijn persoontje. Door de bovenstaande link aan te klikken, leest u het hele verhaal over dit mirakels leuke jongetje en zijn medische hulpvraag. hij maakte een kaart voor zijn mede-patientjes uit Ambon maar hoopt zelf ook snel geholpen te worden.

Wie helpt Mirecle?(PDF)

Terwijl de lichtjes mijn kerstboom kleuren en de tuin onder een laagje sneeuw bedekt ligt, is het moeilijk voor te stellen dat ik een paar dagen geleden nog op Bali was. Als nieuw bestuurslid van Kolewa had ik de wens om ter plekke kennis te gaan nemen van onze projecten en ook om mijn Indonesische collega’s te ontmoeten.
Mijn ‘to do-list” was groot, want er gebeurt veel, heel veel. Als volger van onze nieuwsbrief, site en facebook-pagina leest u daar dagelijks over en er zou een boek over geschreven kunnen worden. Maar dit is een blog. …

De warmte van KolewaLees meer »

De bestuursleden trekken er regelmatig op uit. Zo gingen Annemiek van Haastregt en Manon Brugman deze zomer naar de Rotary club in Ter Aar om meer te vertellen over Kolewa. Dit resulteerde in een royale gift voor ons waterfilter- project. …

Ook in Nederland zitten we niet stil!Lees meer »

De vriendengroep van  Stichting Kolewa groeit! We mogen ons verheugen op steeds meer enthousiaste mensen die meeleven met het wel en wee van kinderen en families in Indonesië. Maar niet alleen deze groep wordt groter, ook aan de andere kant neemt de belangstelling voor ons werk toe. Steeds meer families met een (medische hulpvraag) vinden de weg naar Yayasan Kolewa Harapan Indonesia, de in Indonesië geregistreerde versie van Kolewa.

Om aan deze hulpvragen tegemoet te komen zijn fondsen nodig. Met het werven van 100 donateurs doen we aan het einde van het jaar 2018 een mooie stap richting 2019. Indien u nu donateur wilt worden, stuurt u snel een mail naar info@kolewa.com, of neem contact met ons op. We mailen dan per ommegaande het in te vullen incassoformulier.
Zelf regelen kan ook! Gebruik het donatie formulier.

We heten u alvast van harte welkom als vriend, ontvang daarnaast gratis het boek “Geluk op recept” bij een minimale donatie van 7,50 euro per maand voor tenminste 1 jaar.

In 2009 arriveerde ik (Syta Plantinga) op Bali met de intentie de eerder opgerichte Stichting Kolewa, nieuw leven in te blazen. In het bezit van honderd tweedehands hoorapparaten, ging ik op zoek naar contacten in de dovenwereld. Het werd allereerst een kleuterschooltje in Denpasar, verbonden aan een plaatselijke audicien en een kennismaking met KNO-arts dr. Eka in het Algemeen Ziekenhuis in dezelfde stad. Stap voor stap werd het netwerk uitgebreid en zo ook stichting Kolewa in Indonesie. Inmiddels zijn we uitgegroeid tot een geregistreerde “Yayasan Social” (NGO) met een opvanghuis voor kinderen met een medische hulpvraag (o.a. schisis), hebben we een schoolproject voor dove & slechthorende kinderen, gaan we op outreach en scouten we op heel veel eilanden in de Gordel van Smaragd met toch wel heel veel armoede. We helpen daar waar we kunnen, binnen de focus van Kolewa.

De aandacht voor dove en slechthorende kinderen en hun familieleden ging vanaf 2009 onverminderd door. Met name in Karangasem op Bali ging ik met behulp van Nederlandse vrijwilligers, studenten logopedie en de plaatselijke verloskundige in Rendang, van start met het inventariseren van kinderen met een hoorstoornis. In het huis van Nusrani Putu waren we welkom voor het geven van voorlichting, logopedie en gebarentaal. Dat laatste was ons niet eigen, dus nam het Kolewa-team (inmiddels bestaat dat uit 8 leden) eerst zelf les!

Iedere zondag zijn we in Karangasem. De groep groeit en groeit! Niet alleen de kinderen krijgen les, ook de ouders leren anders communiceren.

Toen we begonnen waren de kinderen geïsoleerd, bang, argwanend en analfabeet. Vandaag-de-dag gaan 15 van hen dagelijks met de Kolewa-schoolbus naar Denpasar voor aangepast onderwijs. De rest komt trouw naar onze lessen en hoopt eenzelfde kans te krijgen. We hebben een eigen lesboek, materialen en twee keer per jaar een family-gathering voor kinderen en ouders om onderling ervaringen te delen..

En IK?… Eind augustus was ik jarig. In ons opvanghuis in denpasar “Rumah Bicara” (het Praathuis) wachtte mij een grote verrassing. Eentje waar je als oprichter, voorvechter, doordouwer en “moeder” kippenvel van krijgt…  Een prachtige film, speciaal voor mij. Alle redenen om door te gaan: door met het meer kinderen uit hun isolement halen en door voor die grotere schoolbus die er moet komen!

Hallo allemaal, ik ben Eva Leliveld, ik ben zestien jaar oud, ik kom uit Alphen aan den Rijn en ik heb een maand lang vrijwilligerswerk gedaan bij Kolewa. De afgelopen maand heeft enorm veel indruk op mij gemaakt, ik heb gezien wat een bijzondere stichting Kolewa is, ik heb heel veel nieuwe mensen ontmoet en heb ontzettend veel dingen geleerd. Ik deel graag mijn indrukwekkende ervaringen met jullie..! …

Vrijwilligster Eva vertelt: Mijn Kolewa ErvaringLees meer »

Op een Nederlands forum over schisis kwam ik de stelling: ‘De reacties die je krijgt wanneer je baby met een schisis is geboren zijn overwegend positief.’ tegen. Uiteraard prikkelde dit de nieuwsgierigheid en las ik de reacties. Die waren toch wel heel verschillend. Hoe goed voorbereid ouders dan ook zijn, de reacties van onwetende derden kunnen toch heel hard aankomen. 

Ook al heeft de echoscopie al laten zien dat er sprake is van een hazenlip bij je ongeboren baby en staat er een heel schisis-team klaar bij de bevalling… als ouder moet je toch door een heel proces heen.   …

Schisis in Nederland en in IndonesieLees meer »

Het tourisme op bali is weer in volle gang. Uiteraard is de Mount Agung nog steeds aan het pruttelen en puffen, maar de echte Bali-gangers laten zich er niet van weerhouden om te komen.

Na een rustige periode qua bezoekers mochten we in de maanden maart en maart weer een aantal “vrienden van Kolewa” uit Nederland en Australië ontvangen. Zeer betrokken mensen zoals Koos van Alphen, Xander Klerenkoper, Bram & Rinnie de Groot en Piet en Ellie Hutzezon bezochten niet alleen het opvanghuis in Denpasar, maar gingen ook mee op reis naar de diverse projecten op locatie. …

Bezoek uit Nederland, enthousiaste ambassadeurs mee op outreach!Lees meer »

Veel van onze bezoekers, vrijwilligers en stagiaires zamelen geld in voor Kolewa, soms voor een specifiek kindje, of een bepaalde actie. Onlangs was vrijwilligster Jantien Westendorp een paar maanden bij Kolewa. Zij heeft een wel heel creatieve sponsorwervingsactie gehouden. Misschien een leuke inspiratie voor anderen? Hier haar verhaal:

“Na mijn gesprek met Syta in Groningen, ben ik me gaan verdiepen in fondsenwerving. Hoe moest ik dit gaan opzetten? Ik wilde graag iets origineels en ben gaan surfen op het internet. Toen kwam ik op de pagina van steun.be. Dit is een organisatie die helpt bij het opzetten van een actie. In ruil daarvoor koop je fondsenwerfboekjes bij hen.

Hoe het in zijn werk gaat:

Steun werkt met krasboekjes. In het boekje staan varkentjes (teuntjes) die je kunt laten krassen door je donateurs. Onder elk opengekrast varkentje staat een bedrag van 0,50 cent tot max 3,00 euro. De donateurs mogen zoveel varkentjes openkrassen als ze willen. Het totaal van de opengekraste varkentjes worden aan jou betaald. In ruil hiervoor krijgen de donateurs (per varkentje) een vel met kortingsbonnen. De boekjes kunnen gepersonaliseerd worden door middel van een foto van de stichting oid, en heb je binnen een week in huis. De minimale afname is 10 boekjes. Met elk boekje kun je 50 euro ophalen. Het leuke is dat er ook genoeg mensen zijn die zeggen: ‘ik hoef die kortingsbonnen niet, hier heb je 5 euro’, waardoor je dus meer dan 50 euro kunt ophalen. Voor meer informatie verwijs ik naar www.steun.be. Deze actie heeft mij 600 euro opgeleverd, en hiermee heb ik samen met mijn familie, vrienden en kennissen een kindje met schisis kunnen sponsoren.

Ik zou het absoluut nog een keer op deze manier doen. Het hebben van de gepersonaliseerde boekjes en het bedankje in de vorm van kortingsbonnen, maakt dat mensen minder argwanend zijn (er zijn nog genoeg mensen die twijfelen over of het geld wel bij de juiste mensen terechtkomt bij dergelijke acties). Daarbij heb ik bij elke donateur een praatje gehouden over Kolewa. Met een boekje in de hand heb je iets tastbaars, en mensen vinden het krassen leuk”.

Heb jij ook een leuk idee voor een sponsorwervings actie? Laat het ons weten, misschien leuk voor een volgende nieuwsbrief!

We moesten het even een maandje doen zonder extra handjes, maar gelukkig zijn er vanaf medio februari weer vier studenten uit Nederland gearriveerd. Vol enthousiasme en zeer gemotiveerd hebben de dames inmiddels hun eerste kennismaking met de Kolewa-kinderen en de Indonesische teamleden achter de rug. Voor de komende maanden is een rooster opgesteld, zoveel mogelijk passend bij hun stage-opdracht en interesses. Stage betekent echter ook inzetbaar zijn, daar waar nodig. Bijvoorbeeld in de ochtend voor het geven van tandenpoetsles, tussen de middag eten brengen naar het ziekenhuis of helpen in de keuken.

Mara Wesselink, Voeding en Dietiek Hanze Hogeschool Groningen.  Twee dagen per week is Mara o.a. te vinden in de keuken van Rumah Bicara. Ze wil alles te leren en weten over de Indonesische ingrediënten en gerechten en mee inkopen doen op de markt. Op haar beurt zal zij vanuit haar kennis adviseren hoe Heldi nog gezondere maaltijden kan serveren aan kinderen met een medische hulpvraag. De overige dagen zal Mara besteden aan haar stage-opdracht.

Shannon Spork, Sociaal Pedagogische Hulpverlening aan de Haagse Hogeschool arriveerde een week eerder dan de andere drie studenten. Ze voelt zich al helemaal thuis bij Kolewa en liet reeds zien hoe creatief ze is. De kinderen in Rumah Bicara maakten reeds kleurrijke knutselwerkjes. Het weekend van 18 en 19 februari reisde zij met teamlid Widia mee naar Bima (Dompu Sumbawa). Er werden huisbezoeken afgelegd en drie babies kwamen mee naar Bali voor de operatie aan hun hazenlip. Een bijzondere ervaring die ze niet snel zal vergeten.

Nadine van Bennekom, sociaal pedagogische hulpverlening, Hanze Hogeschool Groningen. Al voor ze vertrok naar Bali wist ze heel veel over stichting Kolewa, het was immers haar zusje Lychelle die vorig jaar de prachtige film maakte over onze activiteiten. Nadine ging als eerste mee naar Karangasem voor het bijwonen van de logopedie en gebarentaal-lessen aan dove kinderen. Haar opdracht vanuit school is het schrijven van een behandelplan voor een getraumatiseerd kind. De komende periode zal zij eerst de kinderen in Rumah Bicara observeren en daarna een keuze maken.

Adinda Hanny, Maatschappelijk werk en Dienstverlening, Hogeschool Leeuwarden. Adinda zal drie tot vier dagen per week inzetbaar zijn in combinatie met haar stage-opdracht. Haar eerste dagen bij Kolewa ging zij mee naar de Nitti Mandala Club en de sloppenwijk school voor het geven van Engelse les. ‘s-Middags was het tijd voor frisse lucht en namen Adinda en Nadine de Kolewa-Familie mee naar het park in Denpasar.

Vanuit Nederland wensen we de vier studentes heel veel succes. We zijn erg benieuwd naar hun ervaringen en verslagen te zijner tijd en zullen deze zeker in een latere blog aan u laten weten.

In 2017 ontvingen we tweemaal een fantastische ondersteuning van het fonds Childright Nederland  om noodhulp te kunnen verlenen aan de mensen die geëvacueerd werden rondom de vulkaan Agung op Bali.  Inmiddels is de rose zone terug gebracht naar 6 kilometer vanaf de berg. Het gevaar is echter nog zeker niet geweken en circa 50.000 mensen leven nog in kampen. Syta Plantinga schreef een rapportage. Een mooi overzicht ,et beelden die eigenlijk geen uitleg behoeven. De mensen op Bali hebben het zwaar. Op dit moment s de bezettingsgraad in de hotels 20%. Op een eiland dat leeft van toerisme is dat desastreus. Maar bovenal niet nodig wat Bali is veilig als zolang je maar niet de Mount Agung wil beklimmen! Seminyak, Jimbaran, Kuta, Lovina, Candidasa, gewoon gaan! Bali needs you!

rapportage Childright Noodhulp Agung 2017 website

Voor donaties , informaties of een keertje mee op outreach: stuur ons een bericht of gebruik de doneer-knop op deze site.

We vonden hem circa twee-en-een-half jaar gelden. Voor zijn schamele huis in de buurt van Lovina. Doodongelukkig zat hij daar, al enkele jaren, met een been dat langzaam aan het afsterven was. Het was het gevolg van een ongeluk en nauwelijks behandelde verwonding. Zelfs voor ons leken was het in een minuut duidelijk: dat been moest er af.

Gezamenlijk gingen we een zware periode in. Putu en zijn moeder werden opgevangen in Rumah Bicara en de operatie werd gepland. De moeilijkste beslissing van zijn leven voor deze nog jonge man. Zowel lichamelijk als geestelijk ging Putu door een diep dal. Hoewel begeleiders en vrijwilligers van Stichting Kolewa steeds weer voor hem klaar stonden, moest Putu het toch uiteindelijk zelf doen: de draad oppakken en denken in mogelijkheden.

Het lukte hem! Hij deed een Engelse cursus, kreeg een prothese en via via zelfs een baan in Ubud in een tweedehands boekenwinkel. Putu bloeide op, had veel contact met toeristen en verdiende een eigen salarisje.

En nu slaat opnieuw het noodlot toe. Door het instortende toerisme vanwege het eruptie gevaar van de vulkaan Agung loopt Ubud leeg. Winkels sluiten hun deuren en het personeel wordt naar huis gestuurd. Zo ook Putu, op 1 januari van het nieuwe jaar reisde hij terug naar Buleleng. Naar een familie waar hij maar ten dele welkom is. Zijn vader heeft een tweede vrouw, een jong gezin en zit niet te wachten op deze minder-valide zoon met problemen.

Want voor Putu het allerergste is, is dat hij zijn mobiliteit kwijt is. Zijn werkgever gaf hem destijds naast een klein salaris tevens kost en inwoning en een aangepaste scooter. Hiermee kwam Putu regelmatig naar stichting Kolewa voor een pep-talk, wat aandacht en warmte. De scooter is achtergebleven in Ubud. Ondanks onze pogingen tot koop, was de ex-werkgever niet bereid te onderhandelen.

Putu is radeloos, teleurgesteld maar toch ook weer hoopvol. Met zoveel pech dealen valt niet mee, hij hoopt echter op steun vanuit U en ons.

Wat is er nodig:
circa 5.700.000 idr voor een tweedehands scooter ( 350 euro)
2.500.000 idr voor de aanpassingen en zijwielen (155 euro)
750.000 idr voor bezine zodat hij op zoek kan naar nieuw werk (50 euro)

Laat Putu niet in de kou staan, geef hem nogmaals een kans op een stukje toekomst. Stichting Kolewa zal hem blijven begeleiden in zijn keuzes, wanneer u eenmaal ervoor heeft gezorgd dat deze jongen weer mobiel is dankzij een aangepaste scooter.

Gebruik de doneerknop op deze site voor een bijdrage aan een stukje geluk voor Putu!

Namens het bestuur van Stichting Kolewa, wensen wij al onze Kolewa-vrienden, donateurs, sponsors en vrijwilligers een hele fijne jaarwisseling en een gezond en voorspoedig 2018.

We kijken terug op een geweldig jaar met veel positieve ervaringen en resultaten. Zonder uw betrokkenheid was dat nooit gelukt. Onze dank daarvoor.

In Indonesie sloot het team van Yayasan Kolewa Harapan Indonesia het jaar af met een gezellig diner, waarbij ook studenten en vrijwilligers uit Nederland aanwezig waren. Het was een warme en spontane avond met een heus familie-gevoel met Heldi als eregast. Fantastisch en vol respect werd zij toegesproken door Syta Plantinga, een jaar na haar ingrijpende operatie in Perth.

Op naar 2018… er staat veel op het programma. We vertrouwen er op dat we al onze activiteiten weer kunnen voortzetten met hetzelfde enthousiasme, wetende dat we op uw steun mogen en kunnen rekenen!

vriendelijke groeten,

Syta, Clara, Andre, Manon en Angela, bestuursleden Stichting Kolewa.

Op het Indonesische vakantie-eiland Bali houden de autoriteiten rekening met een uitbarsting van de vulkaan Mount Agung.  De meer dan 3.000 meter hoge Mount Agung vertoont al dagen een verhoogde activiteit. Duizenden bewoners van dorpen in de buurt hebben inmiddels hun huizen verlaten. Zij worden ondergebracht in noodonderkomens in scholen, sporthallen en in de open lucht. Een woordvoerder van de nationale rampenbestrijdingsautoriteit zegt dat sinds vrijdagavond het hoogste alarmniveau geldt. Er zijn ongeveer 10.000 hulpverleners gemobiliseerd om te helpen bij de evacuatie van dorpen. In de nabije omgeving rond de Mount Agung wonen zo’n 80.000 mensen. De berg is geliefd bij buitenlandse wandelaars. De vulkaan barstte het laatst uit in 1963 en 1964. Er stierven toen ongeveer 1.500 mensen. In Indonesië zijn er zowat 130 actieve vulkanen.

Het team van Kolewa zet zich in voor al die Kolewa-families in Karangasem, die deel uit maken van ons hulpprogramma,  en daarnaast ook voor vele anderen. Bestuurslid Nusrani Putu is ter plaatse, chauffeur Komang helpt met onze schoolbus evacueren. In Denpasar verzamelen we voeding etc. U kunt steunen met een donatie. Doneer nu!

Een aantal van de kinderen uit ons school project zijn al geëvacueerd, ook andere families die we regelmatig ondersteunen. Maar ook mensen die we niet kennen maar wel onder de vleugels van ons bestuurslid Nusrani Putu bivakkeren op dit moment. Kolewa Foundation helpt Putu met opvang en benodigdheden. Zondag 24 september is ons team naar het gebied gegaan om te helpen, voeding en materialen te brengen. Ook u kunt helpen door een donatie te doen!
Doneer nu!

Terugblik eerste half jaar

Op 11 september j.l. kwam het voltallige bestuur van stichting Kolewa bijeen in Alphen aan den Rijn. Het vestigingsadres van de stichting sinds 10 jaar. Allereerst op de agenda een “rondje bestuur”, een ieder kan daarin opmerkingen plaatsen met betrekking tot het eigen functioneren, de samenwerking onderling en het uit te voeren takenpakket. Bestuurslid Angela de Witte vierde haar 5-jarig jubileum bij Kolewa en besloot (gelukkig) haar functie als PR-lid voort te zetten.

Vervolgens werd er teruggeblikt op de activiteiten en financiën van januari tot en met juli 2017. Er is in Indonesië en Nederland veel werk verzet. In het opvanghuis Rumah Bicara logeerden maar liefst 57 kinderen met hun begeleider voor korte of langere tijd, met als doel hun operatie te kunnen ondergaan in een van de Balinese ziekenhuizen en vervolgens te herstellen. Uitgaven en inkomsten lopen keurig in de pas, zoals begroot in het beleidsplan 2017.

In Nederland werd deze nieuwe website gelanceerd en ging de eerste nieuwsbrief “nieuwe stijl” op de mail. Daarnaast werden diverse fondsen en serviceclubs en scholen bezocht met de vraag onze activiteiten financieel te ondersteunen. Het eerste half jaar geeft vertrouwen, zowel qua inzet van het Indonesische team, de donaties die binnen komen en de belangstelling voor ons werk van particulieren uit binnen en buitenland. Er waren veel leuke interviews met studenten en vrijwilligers, geïnteresseerd in een periode Bali bij Kolewa.

Legalisatie van stichting Kolewa in Indonesia 

Tijdens de bespreking van het concept beleidsplan 2018, kwam naast de op te stellen begroting, de officiële legalisatie van onze activiteiten in Indonesia aan bod. In de afgelopen maanden is voorzitter Syta Plantinga druk geweest met het opzetten van de Indonesische versie van de stichting.  Na enkele jaren gewerkt te hebben aan een goede en stevige organisatie met een uitstekende locatie en betrokken team, werd het tijd om binnen Indonesia ingeschreven te staan bij het Department of Human Rights in Jakarta . Zo ook bij  lokale overheden op Bali als de Sinas Sosial.  Onder de naam : Yayasan Kolewa Harapan Indonesia, is er akte verleend en zijn we statutair gevestigd in Denpasar. In de volksmond blijft het overigens :”Kolewa Foundation”. Het logo blijft eveneens ongewijzigd.

Als Nederlands bestuur verwachten we dat we hiermee  nieuwe wegen kunnen bewandelen met betrekking tot fondsenwerving . We hebben nu een officiële lokale veldpartner ter plaatse.

Maar nog belangrijker: het is een volgende stap naar zelfredzaamheid  van het team in Indonesia. In het bestuur aldaar heeft Syta Plantinga plaatsgenomen als oprichter en wordt het bestuur verder gevormd door Ni Luh Juliani (voorzitter), Luh Dessy Widayani Uttari (penningmeester), Putu Nusrani (secretaris) en Fenny Lourens als super-visor.

Hoewel in de praktijk wellicht niet heel veel zal veranderen, voelen wij allen dit als een positieve stap voorwaarts en zullen u graag gedetailleerd inlichten over de projecten 2018 in het binnenkort te publiceren beleidsplan op deze website.

De vergadering startte om 16.00 uur en werd naar aller tevredenheid afgesloten rond 20.00 uur.

In de afgelopen maanden heeft het team van stichting Kolewa op Bali, steeds weer opnieuw hun betrokkenheid en inzet bewezen. In onvoorziene situaties zoals een baby met hoge koorts, een anusatresie-patient die hevig pijn in de buik heeft of een schisis-kind dat voor dag en dauw naar de operatie-tafel moet… er is altijd een teamlid bereid en paraat.

Na twee jaar heeft Ni Luh Juliani, beter bekend als Anna, promotie gemaakt binnen het team. Per 1 juni is zij bevorderd tot teamleider  op Bali en PA van de Nederlandse stichting. Een grotere verantwoordelijkheid rust nu op haar schouders, iets wat ze met veel plezier en enthousiasme op zich genomen heeft. Ze geeft leiding aan Dessy, Widia, Uttari, Holldin, Heldi, Klemens en Komang. Ook de vrijwilligers en stagiaires worden door Ana aangestuurd.

Arini nam in april afscheid van de Kolewa-crew om elders bij een hoorcentrum aan de slag te gaan. Uttari keerde op datzelfde moment terug van 3 maanden zwangerschapsverlof en de geboorte van een kerngezonde zoon. Holldin legde haar taak als begeleider van brandwonden-patient Heldi definitief neer en trad aan binnen de gelederen van Kolewa. Zij nam de plek van Arini in, na eerst Uttari te hebben vervangen. De ervaring die Holldin heeft als lerares komt zeer goed van pas. De bezigheidstherapie , Engelse lessen en sport & spel-activiteiten kregen hierdoor een nog betere structuur.

Chauffeur Komang rijdt inmiddels als vier maanden op de schoolbus, dagelijks van Rendang (Karangasem) naar Denpasar en terug. Vanaf medio juli zelfs met acht kinderen aan boord. Deze kinderen bezoeken speciaal onderwijs op de dovenschool.

Klemens, onze schoonmaker-conciërge voelt zich als een vis in het water. Als oud-patiënt heeft hij niet alleen oog voor de huishouding maar ook voor de kinderen in het opvanghuis. Naast zijn werk gaat hij graag mee wandelen en houdt altijd een oogje in het zeil, ook buiten werktijden.

In de keuken zwaait sinds 1 juli onze Heldi de scepter. Haar voorganger Ledi is teruggekeerd naar Flores. Soms gaat dat zo, de familie roept een dochter huiswaarts om voor de ouders te gaan zorgen. Meestal valt daar weinig tegen in te brengen. Ledi hoopt de zorg te kunnen combineren met een opleiding aldaar. Wij wensen haar veel succes.

Voor Heldi is een nieuw tijdperk aangebroken. Overdag in de keuken van Kolewa en ‘s-avonds naar school. Het is fantastisch haar te zien stralen. Dat ze daarbij ook nog heerlijk kan koken is voor ons de slagroom op de taart!

Een leuke tip met het oog op de vakantie: Was je van plan om voor je vakantie een paar fijne boeken te bestellen? Doe dat dan eens via YouBeDo! Jij een mooi boek en je steunt meteen Kolewa.

Hoe werkt het?

Je koopt gewoon een boek, zelfde prijs als elders. Maar nu gaat tot 12% van het aankoopbedrag naar een goed doel. Natuurlijk zijn wij erg blij als je voor Kolewa kiest. Lees hier meer over hoe het werkt…
Hieronder een paar leuke boekentips voor de vakantie, verzameld door bestuurslid Angela de Witte.

BOEKENTIP 1:  First Love van Peter de Ruiter

Foto’s spreken boekdelen. Denkend aan het werk van goede werk Kolewa kwam ik op dit foto- boek van Peter de Ruiter. Wellicht een inspiratie om Kolewa nog meer te sponsoren? Ook dit maakt het Kolewa team mee in Indonesië op zoek om kinderen een toekomst te geven.

First Love: Hoe een foto de overlevingskans van moeder en kind vergroot. Peter de Ruiter Fotografeert, schrijft, maakt boeken en geeft ze uit.

Hij heeft een voorkeur voor het maken van boeken waarin de rechten van de mens centraal staan. Peter: “Boeken komen op verschillende manieren tot stand. Soms nauwkeurig uitgedacht, en soms komt alles op zo’n manier samen dat het lijkt alsof het zo had moeten zijn. Het tweede was het geval bij mijn boek First Love. Dit boek bevat honderd foto’s van moeders en hun kind uit heel de wereld.

First Love bevat briljant werk van maar liefst zeventig fotografen, ook van grote namen. Veel van dit werk ben ik voornamelijk tegengekomen tijdens mijn talrijke bezoeken aan het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Ik heb mijn eigen aandeel beperkt omdat ik de foto’s van collega’s beter vond. En een boek maak je toch voor de lezer?”

BOEKENTIP 2:  Zondagochtend breekt aan van Nicci French

Wellicht fijn om in de vakantie te lezen? Altijd een spannend verhaal van Nicci French.

Het begint met een lijk onder de vloer. Frieda deed deze gruwelijke vondst in haar eigen huis – een vondst die haar tot in de kern raakt. Nu is er wél spijkerhard bewijs dat Dean Reeve nog leeft – iets wat Frieda al jarenlang beweert – en nog altijd geobsedeerd is door Frieda. Zal commissaris Crawford eindelijk naar haar luisteren en het onderzoek heropenen?

De pers is inmiddels op het verhaal gedoken, waardoor Frieda wordt gedwongen te doen waar ze een enorme hekel aan heeft: in de openbaarheid treden… Dat heeft verregaande consequenties voor Frieda en haar omgeving.

BOEKENTIP 3: Het Paradijs van Suzanne Vermeer

Suzanne Vermeer. Ook een lekker “weg-lees” boek voor in de vakantie.

Wanneer Liza Roozenboom lange tijd niks hoort van haar zoon Mark, die op vakantie is op het eiland Corfu, begint ze zich zorgen te maken. Het is niets voor de anders zo betrouwbare Mark om niet eens te reageren op de berichtjes die zijn moeder hem stuurt. Haar onrust neemt alleen nog maar toe wanneer ze Marks beste vriend Fedde spreekt. Fedde vertelt haar dat Mark een meisje heeft ontmoet met wie hij is gaan backpacken. Sindsdien lijken Mark en deze Thera in het niets te zijn verdwenen.

Hoewel iedereen in haar omgeving zegt dat er niks aan de hand is, dat Mark gewoon verliefd is en geen tijd heeft voor zijn moeder, kan Liza dat niet geloven. Mark zou haar nooit zomaar buitensluiten, er moet iets aan de hand zijn. Ten einde raad besluit ze zelf naar Corfu te gaan, in de hoop een spoor te vinden van haar verdwenen zoon. Met behulp van de enige persoon die haar wel gelooft, gaat Liza op onderzoek uit. Haar zoektocht leidt naar het eiland Kefalonia. Daar ontmoet ze een oudere man die haar meer weet te vertellen. Over Mark, maar ook over Liza’s eigen verleden…

Bestel hier jouw vakantieboek via YouBeDo…

Het bestuur van Kolewa kon in de bestuursvergadering terugblikken op een zeer succesvol 2016. De verbouwing van Rumah Bicara, waardoor meer kinderen geholpen konden, de succesvolle fondsenwerving voor het schoolproject voor dove kinderen waardoor zij inmiddels al naar school kunnen, verschillende outreaches, family gathering in Bali Zoo…er is veel om tevreden op terug te kijken en dat deden we dan ook. Kolewa heeft weer diverse vaste donateurs aan zich weten te binden, er zijn mooie acties gevoerd en heel veel meer mensen hebben kennis gemaakt met het werk van Kolewa onder andere doordat onze Facebook pagina door steeds meer mensen gevolgd wordt. Er is heel hard gewerkt aan de nieuwe website, door de PR commissie maar vooral ook door Zin in Webdesign waardoor we de nieuwe site begin 2017 in gebruik konden nemen. Op Bali konden we weer verschillende vrijwilligers en stagiaires begroeten die allen op hun eigen wijze een bijdrage leverden,
Het Indonesische team maakte een mooie ontwikkeling door en functioneert steeds zelfstandiger.

Al met al een vol en intensief jaar. Het komende jaar zal in het teken staan van consolidatie. Zorgen dat de huidige projecten kunnen blijven draaien blijft voortdurend onze aandacht vragen, met name om voldoende financiën te kunnen genereren. Daar blijven we ons voor inspannen, hopelijk ook met uw hulp?

Bewaren